Του Νίκου Κωνσταντάρα | Εφημερίδα Καθημερινή
Σαράντα χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, 39 από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας και τρία από την έκκληση της Ελλάδας για διεθνή οικονομική στήριξη, θα όφειλαν να είναι αρκετά για να καταλάβουμε ποια είναι τα μεγάλα θέματα που απασχολούν τη χώρα μας.
Δυστυχώς, όμως, τα κόμματα (με όποιες ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους) που ιδρύθηκαν για να προσφέρουν εναλλακτικές προτάσεις διαχείρισης του δημοκρατικού πολιτεύματος μοιάζουν να αγνοούν ότι τα πράγματα άλλαξαν, ότι η εμμονή στις διαφορές τους τα τυφλώνει ως προς την ουσία της αποστολής τους σήμερα – που είναι η διαφύλαξη του πολιτεύματος. Πολύ απλά, οι διαφορές μεταξύ μελών της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ, και των περισσοτέρων κομμάτων, είναι πολύ μικρότερες από την κοινή ανάγκη να δουν την Ελλάδα να αποκτά σύγχρονη και λειτουργική διοίκηση, να στηρίζει την παραγωγικότητα και να εξασφαλίζει τη σταθερότητα, τη δικαιοσύνη και την ευημερία.
Οι πολιτικές επιλογές δεν είναι πλέον μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, με όλες τις αποχρώσεις και υπερβολές που γεννά ο πολιτικός ανταγωνισμός, αλλά μεταξύ όσων πιστεύουν στην ανάγκη για σοβαρότητα και αποφασιστικότητα για τη χάραξη της εθνικής πορείας και όσων επιλέγουν την επιπολαιότητα και την ευκολία των υποσχέσεων και των υπερβολών. Στη ρίζα οποιασδήποτε πολιτικής αντιπαράθεσης σήμερα πρέπει να είναι το ερώτημα: Εχουμε αποφασίσει να κάνουμε ό,τι απαιτείται για να παραμείνει η Ελλάδα ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης ή πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να μαχόμαστε για να παραμείνουμε σε ένα στρατόπεδο στο οποίο δεν θέλουμε να βρισκόμαστε;
Δεν εννοούμε πως ό,τι κάνει η Ε.Ε. είναι το τέλειο και πρέπει να χάσουμε την ταυτότητά μας για να το υιοθετήσουμε, αλλά ότι οι αξίες, οι πρακτικές και οι δεσμεύσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. είναι αυτές που οφείλαμε να είχαμε εφαρμόσει εδώ και δεκαετίες – πέρα από την οικονομία. Πώς αλλιώς να σχολιάσει κανείς το γεγονός ότι τα κρατητήρια και τα τμήματα μεταγωγών της Αστυνομίας, οι φυλακές, είναι για να ντρεπόμαστε – όπως επιβεβαίωσε πάλι πριν από λίγες μέρες ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης Παναγής Γιαννάκης; Η κατάσταση αυτή παραμένει ίδια εδώ και δεκαετίες και αντικατοπτρίζει την αδιαφορία της Πολιτείας για τους ίδιους τους πολίτες και για όσους βρίσκονται στην Ελλάδα. Χρειάζεται Μνημόνιο, χρειάζονται «ελεγκτές» της τρόικας να μας αναγκάσουν να φτιάξουμε τη χώρα μας; Το ίδιο αφορά την (κακο)διαχείριση των απορριμμάτων, την αδιάφορη ή και επικίνδυνη σήμανση των δρόμων, την προστασία των ζώων κ.λπ.
Αυτά είναι θέματα πολιτισμού, και είναι σίγουρο ότι ούτε ο ψηφοφόρος της Ν.Δ. ούτε του ΣΥΡΙΖΑ ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε κανενός άλλου κόμματος θα είχε αντίρρηση στη βελτίωση της κατάστασης. Αλλά τίποτα δεν έγινε. Ολοι έβλεπαν μόνο το στενό κομματικό συμφέρον. Εως και ο ΣΥΡΙΖΑ, που εκφράζει τις πιο προοδευτικές θέσεις περί ανθρώπινων δικαιωμάτων και προστασίας του περιβάλλοντος, προτιμά να συλλέγει ψήφους από κάθε ομάδα διαμαρτυρόμενων (έως και από τους πιο προστατευμένους του υπερπροστατευτικού Δημοσίου – τους υπαλλήλους της Βουλής) παρά να επιμένει στην επιβολή της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Τα κυβερνώντα κόμματα δείχνουν να βάζουν ακόμα και τώρα πάνω απ’ όλα την επιβίωση του κομματικού μηχανισμού τους, αν κρίνουμε από τους διορισμούς σε θέσεις όπως αυτές των διοικητών νοσοκομείων.
Οι κομματικές ηγεσίες καταλαβαίνουν ότι δεν τους συμφέρει να λένε την αλήθεια για το τι πρέπει να γίνει επειδή οι ψηφοφόροι θα αναζητήσουν αλλού στέγη. Οποια και αν είναι η ιδεολογική θέση του, όποια και αν είναι η ηγεσία, κάθε κόμμα γνωρίζει ότι δεν θα πάει μακριά χωρίς «στρατό» ψηφοφόρων που προσβλέπουν σε προνόμια έναντι της ψήφου τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ απολαμβάνει τη δύναμη που του παρέχει η μάζα δυσαρεστημένων που έτρεξε σε αυτόν, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ δεν τολμούν να δυσαρεστήσουν και τους υπόλοιπους ψηφοφόρους, αλλά ούτε και τους βουλευτές τους. Η απραξία, όμως, οδηγεί σε αδιέξοδο – όποιος κι αν κυβερνάει. Ζούμε κοσμογονικές στιγμές, οι συμπεριφορές και οι διαχωριστικές γραμμές των τελευταίων 40 χρόνων εξαντλήθηκαν. Χωρίς μια ελάχιστη συνεννόηση μεταξύ τους, τα κόμματα θα εναλλάσσονται ασκόπως στην εξουσία καθώς η χώρα θα πηγαίνει από ήττα σε ήττα, και στο τέλος θα φέρουν όλοι την ευθύνη για το αδιέξοδο. Πιο εύκολο θα ήταν να συνεργαστούν τώρα. Οσο απίθανο κι αν μοιάζει με τη σημερινή τους συμπεριφορά.
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»