Του Κώστα Ιορδανίδη, Εφημ. Καθημερινή
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, παρά τη φιλότιμη και εκ των πραγμάτων πληθωρική προσπάθεια του προέδρου του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου, επιβεβαίωσε ότι το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου είναι αναντίστοιχο με ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί κύρια πολιτική ροπή της χώρας. Η προσπάθεια προβολής ενός νέου -και ενίοτε νεανικού- προσωπείου ανέδειξε απλώς τη γήρανσή του. Περιττό να ασχολείται κανείς με ένα κόμμα που φαίνεται να έχει κλείσει οριστικά τον κύκλο του.
Αντίθετα, η εκδήλωση που διοργανώθηκε για τα δεκαπέντε χρόνια από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατέδειξε ότι εάν υπάρχει κάποιο πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, αυτό δεν είναι άλλο από το «καραμανλικό». Βέβαια ο όρος έχει κακοποιηθεί τόσο ώστε να μη σημαίνει τίποτε σχεδόν, διότι από τη συμβατική Δεξιά έως την άκρα Αριστερά αναγνωρίζουν άπαντες στην πολιτική του σταδιοδρομία «θετικές όψεις», ασχέτως των πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών που τους χωρίζουν.
Αυτό και μόνο αποδεικνύει ότι ο Καραμανλής υπήρξε, μετά την επάνοδό του από το Παρίσι, ο πλέον επιδέξιος χειριστής του πολιτικού συστήματος – σαφώς αποτελεσματικότερος και αυτού ακόμη του Ελευθερίου Βενιζέλου. Εξ ου και η αποδοχή του -κατά περίπτωση και επιλεκτικά βεβαίως- από τους αντιπάλους του. Υπήρξε επίσης ο πολιτικός που κινήθηκε μεταξύ δύο σαφώς αντικρουόμενων τάσεων -του συντηρητισμού και του ριζοσπαστισμού- δίχως να επιτύχει σύνθεση, διότι απλούστατα δεν τον ενδιέφερε.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορίσθηκε από τον βασιλέα Παύλο διάδοχος του αποθανόντος πρωθυπουργού στρατάρχη Αλέξανδρου Παπάγου, παρά την εκπεφρασμένη προτίμηση των βουλευτών του Ελληνικού Συναγερμού υπέρ του Στέφανου Στεφανόπουλου.
Ως ηγέτης των συντηρητικών δυνάμεων της χώρας ανέμενε κανείς ότι θα στήριζε τη μοναρχία -ή εν πάση περιπτώσει τη Βασιλευομένη Δημοκρατία- που εβάλλετο βάναυσα μόνον από την ευρύτερη Αριστερά την εποχή εκείνη. Προτίμησε, ωστόσο, να ενεργήσει ως ριζοσπάστης.
Παραιτήθηκε τον Ιούλιο του 1963 για ασήμαντη αφορμή -αντιτιθέμενος στην επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο- και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση της χούντας, προκήρυξε δημοψήφισμα και κατελύθη η μοναρχία -αν και ο Κωνσταντίνος ηγήθηκε ανεπιτυχούς κινήματος για την ανατροπή της χούντας τον Δεκέμβριο του 1967.
Συντηρητικός υπήρξε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όταν αγωνιζόταν για τη δημιουργία συγκροτημένου κράτους και αυτό το επέτυχε στη διάρκεια της πρώτης οκταετίας του. Το γεγονός ότι αυτό είχε επιτευχθεί επί Ιωάννη Μεταξά δεν αναιρεί τη συμβολή του. Είχε μεσολαβήσει η κομμουνιστική ανταρσία και η πολιτική ασυναρτησία των πρώτων κυβερνήσεων μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου.
Συντηρητικός ήταν επίσης διότι συνέχισε την κρατικιστική παράδοση των συντηρητικών πολιτικών, παρά το γεγονός ότι μεταξύ των στελεχών του υπήρξαν εξέχουσες προσωπικότητες προερχόμενες από την τάξη των Φιλελευθέρων – αν και η τάση αυτή είχε διαμορφωθεί ήδη επί Παπάγου.
Με βάση όσα ενδεικτικώς και μόνον αναφέρθηκαν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν ήταν δυνατόν να έχει διάδοχο. Δεν μπορεί κανείς να μιμηθεί την προσωπικότητα κάποιου ηγέτη που δεν δεσμεύθηκε από παραταξιακές αντιλήψεις. Ίσως σε αυτό να οφείλεται η γοητεία που ασκεί ακόμη στον πολιτικό κόσμο της χώρας. Το μέγα επίτευγμά του παραμένει η ένταξη της Ελλάδος στην Ενωμένη Ευρώπη.
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Κυριακή 10 Μαρτίου 2013
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»