Του Γιώργου Λακόπουλου Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ
Τι είπε η Κριστίν Λαγκάρντ; Ότι οι άνθρωποι σε μια χώρα του Τρίτου Κόσμου έχουν μεγαλύτερη ανάγκη για βοήθεια από ό,τι η Ελλάδα. Και ότι οι Έλληνες πρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους. Είπε δηλαδή το αυτονόητο. Και, εν πάση περιπτώσει, τη γνώμη της είπε. Θα μπορούσε κάποιος να της απαντήσει με επιχειρήματα – αν υπάρχουν.
Αντί γι’ αυτό, το Διαδίκτυο κατακλύστηκε από μηνύματα εναντίον της στα «γαλλικά». Ενας πολιτικός αρχηγός τής ζήτησε να ανασκευάσει γιατί προσέβαλε τους Έλληνες.
Ήταν ακόμη ένα επεισόδιο στον μακρύ κατάλογο εθνικής αγανάκτησης για τον ανθελληνισμό των άλλων. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Κατ’ αρχάς η μαντάμ – που θα ‘λεγε κι ο Τσίπρας – δεν έμπλεξε με την Ελλάδα αυθαίρετα. Η Ελλάδα προσέφυγε στο ΔΝΤ και ζήτησε τεχνική συνδρομή και χρήμα. Το Ταμείο, γνωστό για τις σκληρές συνταγές του, δεν κατέλαβε δι’ εφόδου τη χώρα. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με πρόσκληση νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης. Η οποία μάλιστα το προέβαλε και ωε εθνική επιτυχία. Επί της ουσίας η Γαλλίδα δεν είπε κάτι που προσβάλλει, διαπιστώσεις έκανε. Σε τελευταία ανάλυση, όποιος επικρίνει την Ελλάδα δεν διαπράττει έγκλημα καθοσιώσεως. Στην πραγματικότητα όλο και περισσότεροι στον διεθνή χώρο αρχίζουν να μη νιώθουν συμπάθεια για μια χώρα, η οποία αφού υποστηρίχτηκε χρηματοδοτικά απειλεί να μην εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και να καταγγείλει τους υποστηρικτές της. Αυτό το αίσθημα διερμηνεύουν κατά καιρούς πολιτικοί, ΜΜΕ και οργανισμοί. Ωστόσο αυτό δεν τους κάνει απαραιτήτως εχθρούς της Ελλάδας. Απλώς, αυτά δεν τα αντέχει μια συγκεκριμένη ελληνική νοοτροπία, που τοποθετεί μονίμως τη χώρα στον ομφαλό της Γης. Και το εκμεταλλεύονται ορισμένες πολιτικές δυνάμεις. Για να κολακεύουν μια μερίδα πληθυσμού προστατεύουν εργολαβικά δύο υπέρτατες «αξίες»: την εθνική αξιοπρέπεια και το κράτος. Όποιος ζητάει να σέβονται οι Έλληνες τις διεθνείς συμφωνίες και να πειθαρχούν στους ευρωπαϊκούς κανόνες, τους προσβάλλει. Και όποιος θέλει να αλλάξει το κράτος στρέφεται κατά του λαού. Η άνθηση του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζεται σε αυτή την αντίληψη, η οποία στο παρελθόν τροφοδότησε το ΠΑΣΟΚ. Πρόκειται για έναν ιδιότυπο – και εν πολλοίς ιδιοτελή – σοβινισμό, που οδηγεί πολλούς Έλληνες σε αυτό που έγραψε κάποτε ο Νίκος Δήμου: «Βλέπουν στον καθρέπτη τους πάντα τον Μεγαλέξαντρο και ποτέ τον Καραγκιόζη».