Αγαπημένε μας Κώστα,
Σήμερα ξημέρωσε μια άλλη ημέρα για όλους μας στο Πολιτικό Γραφείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου.
Εκεί, που για πάνω από δεκαπέντε χρόνια έζησες, μεγάλωσες και από παιδί έγινες άντρας.
Κοντά σ΄ έναν άνθρωπο, που σε είχε σαν το μικρό του αδελφό, μαζί με όλους εμάς, που κάθε μέρα μοιραζόμασταν τις καλές και τις κακές στιγμές, τα προσωπικά μας προβλήματα, τις αγωνίες και τις χαρές και που όλοι μαζί βλέπαμε βαθιά στο χρόνο να πραγματώνονται όνειρα και προσδοκίες.
Ήσουν πάντα εκεί, με το χαμόγελο, την ευαισθησία, το χιούμορ, τον καλό σου λόγο, την αφοσίωση, την εντιμότητα, την ειλικρίνεια, το μέτρο, την ανθρωπιά.
Ήσουν πάντα εκεί, κοντά στον Δημήτρη Αβραμόπουλο σε όλες τις στιγμές. Ταξιδεύοντας σε όλο τον κόσμο με αγάπη, με αγωνία, με λόγο, με άποψη.
Κωστή,
Ήσουν γεννημένος κι αναθρεμμένος από ωραίους γονείς, να ζεις με αξίες, αρχές κι ένα ήθος που όλοι ζηλεύουμε.
Ο πατέρας σου έφυγε νωρίς και κοντά σε μία μάνα που σας μεγάλωσε και τα τέσσερα αδέλφια με θυσίες και κόπο, έγινες εσύ ο πατέρας τους.
Νοιαζόσουν για όλους. Φρόντιζες για όλους. Η μητέρα σου σήμερα πονά και ο πόνος της μάνας είναι βαθύς.
Τα αδέλφια σου και η Κατερίνα σου, που τόσο λάτρευες και που μόλις δύο χρόνια πριν, ξεκινάγατε τη γεμάτη αισιοδοξία και όνειρα, ζωή σας, σου στέκονται με βαθιά αγάπη.
Θα τους λείπεις, αλλά θέλουμε να ξέρεις ότι εμείς όλοι, η άλλη σου οικογένεια, με πρώτο τον άνθρωπό μας και φίλο μας τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, θα είμαστε πάντα δίπλα τους. Και τα όσα ήθελες γι΄ αυτούς, θα γίνουν.
Δεν είναι μόνοι τους. Δεν μένουν μόνοι τους. Είναι διαβεβαίωση αυτό, Κώστα.
Αγαπημένε μας Κώστα,
Μαζί με την οικογένειά σου, θρηνούν σήμερα και οι συνάδελφοί σου, δημοσιογράφοι από όλους τους χώρους. Και θρηνούν, θρηνούν ειλικρινά, ανθρώπινα.
Γιατί αυτό είχες χτίσει μαζί τους, σχέσεις αλήθειας, ειλικρίνειας, φιλίας. Ήσουν υπόδειγμά τους.
Δεν πρόλαβες όμως να χτίσεις τα δικά σου όνειρα. Έφυγες νωρίς. Και είναι άδικο αυτό, γιατί δεν το παραδέχεται ως πραγματικότητα ούτε η φύση, ούτε ο άνθρωπος. Και αυτό πονάει πολύ και ο πόνος είναι αξεπέραστος.
Αυτόν τον ανθρώπινο πόνο μοιραζόμαστε σήμερα όλοι εδώ, αδελφέ μας Κωστή.
Το Πολιτικό Γραφείο του Δημήτρη Αβραμόπουλου, το άλλο σου σπίτι, δεν θα είναι πια το ίδιο.
Όσο και αν η αγάπη σου και η μορφή σου θα είναι παρούσες και διάχυτες στο χώρο, θα απουσιάζει η φυσική σου παρουσία.
Μία παρουσία που έδωσε και έδινε πολλά.
Θα σε θυμόμαστε πάντα, θα είμαστε δίπλα στην πονεμένη σου μάνα, την αγαπημένη μας Κατερίνα, τα αδέλφια σου.
Κώστα,
Δεν πέθανες για εμάς. Και δεν θα πεθάνεις μέσα μας γιατί όπως έχει λεχθεί και είναι αλήθεια
«Οι άνθρωποί μας, οι δικοί μας άνθρωποι, δεν πεθαίνουν ποτέ. Πεθαίνουν μαζί μας».
Καλό δρόμο αδελφέ μας Κώστα.