Του Γιώργου Λακόπουλου στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος
Ως τηλεοπτικό πρόγραμμα το ντιμπέιτ της περασμένης Πέμπτης ήταν κάτι ανάμεσα σε διαγωνισμό ετοιμότητας και τηλεοπτικό σόου γνώσεων. Ως πολιτικό γεγονός ήταν κυρίως διαδρα- στικό παιχνίδι για δύο. Οι τηλεθεατές από τη μία και ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη. Τι υπάρχει στο συλλογικό υποσυνείδητο όσων «έπαιξαν» σ’ αυτό το παιχνίδι; Η απάντηση βρίσκεται στο πεδίο των Κοινωνικών Επιστημών. Υπάρχει το ερώτημα που αιωρείται και στην ατμόσφαιρα: «Μπορεί ο Γιώργος;».
Μπορεί; Το ερώτημα διακινήθηκε για αρκετά χρόνια στο ΠΑΣΟΚ. Οι απαντήσεις που έδιναν -ως τη στιγμή που άλλαξε κατεύθυνση ο αέρας των δημοσκόπων- αυτοί που συνωστίζονται έξω από το γραφείο του σήμερα ήταν ανατριχιαστικές. Στην καλύτερη περίπτωση αντίπαλοι και «φίλοι» συνέπιπταν στο ότι «ασκεί κληρονομικό δικαίωμα». Σε ό,τι αφορά την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έκαναν λάθος: επικράτησε το Νοέμβριο, πέταξε έξω τον Σημίτη, έβαλε όρια στον Βενιζέλο. Ακόμη και ο Πάγκαλος ανασκεύασε δημόσια την παλιά ατάκα: «Δεν κάνει για πρωθυπουργός». Δεν τους νίκησε – τους υπέταξε.
Ωστόσο, άλλο αρχηγός κόμματος, άλλο πρωθυπουργός. Οι ψηφοφόροι ψηλαφούν το ενδεχόμενο ανάδειξής του στην πρωθυπουργία και διστάζουν. Από αυτή την άποψη η παρουσία του στο ντιμπέιτ συμπύκνωνε τη δραματουργική πλευρά της βραδιάς. Οι απαντήσεις σε έξι ερωτήσεις δεν έδιναν απάντηση και στο θεμελιακό ερώτημα. Οπως δεν τη δίνουν τα ραντάρ των δημοσκόπων. Ο Γιώργος σπούδασε Κοινωνιολογία. Προφανώς ξέρει ότι με όρους Κοινωνικών Επιστημών στην πολιτική όλα κρίνονται με βάση το δίλημμα που έθετε ο Νεοζηλανδός φυσικός Ερνεστ Ράδφορντ: «Το συμπέρασμα των Κοινωνικών Επιστημών είναι: κάποιοι κάνουν και κάποιοι δεν κάνουν».
Ημ/νια Δημοσίευσης: Κυριακή 31 Μαϊου 2009
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»