Οι σημερινές εκλογές στο Ισραήλ δεν αποτελούν απλώς μια αναμέτρηση για την εξουσία. Είναι μια κρίσιμη δοκιμασία για το μέλλον της χώρας, τη δημοκρατική της συνοχή και τη θέση της στη Μέση Ανατολή. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο αν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου θα παραμείνει πρωθυπουργός, αλλά αν η πολιτική που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια μπορεί πλέον να συνεχιστεί.
Η στρατηγική Νετανιάχου στηρίχθηκε στη στρατιωτική υπεροχή, στην αποτροπή και στην αντίληψη ότι η ασφάλεια του Ισραήλ εξασφαλίζεται πρωτίστως μέσω της ισχύος. Ωστόσο, οι παρατεταμένες συγκρούσεις, η ανθρωπιστική τραγωδία στη Γάζα, η διεθνής απομόνωση και η εσωτερική πόλωση ανέδειξαν τα όρια αυτής της προσέγγισης.
Η στρατιωτική ισχύς είναι αναγκαία για την ασφάλεια του Ισραήλ. Δεν μπορεί όμως να υποκαταστήσει την πολιτική, τη διπλωματία και την αναζήτηση μιας βιώσιμης ειρήνης.
Το εκλογικό αποτέλεσμα ενδέχεται να μην προσφέρει καθαρή λύση. Ο κατακερματισμός του πολιτικού συστήματος, οι αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων και η δυσκολία σχηματισμού σταθερής πλειοψηφίας δημιουργούν τον κίνδυνο νέας πολιτικής αβεβαιότητας.
Παράλληλα, η αυξανόμενη επιρροή της υπερορθόδοξης κοινότητας αναδεικνύει βαθύτερες κοινωνικές αντιθέσεις. Τα ζητήματα της στρατιωτικής θητείας, της εκπαίδευσης και της σχέσης θρησκείας και κράτους δοκιμάζουν τη συνοχή της ισραηλινής κοινωνίας και απαιτούν πολιτικές συνεννόησης, όχι νέους διχασμούς.
Η επόμενη κυβέρνηση, ανεξαρτήτως σύνθεσης, θα βρεθεί μπροστά σε ιστορικές αποφάσεις. Θα χρειαστεί να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς, να περιορίσει την επιρροή των ακραίων δυνάμεων και να επαναφέρει τη διπλωματία στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής.
Πρωτίστως, όμως, οφείλει να επανεξετάσει την πολιτική έναντι των Παλαιστινίων. Χωρίς αξιόπιστη πολιτική προοπτική για το Παλαιστινιακό, καμία στρατιωτική επιτυχία δεν μπορεί να μετατραπεί σε διαρκή ασφάλεια. Η αναζήτηση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης, με εγγυήσεις ασφάλειας για το Ισραήλ και αυτοδιάθεσης για τους Παλαιστινίους, πρέπει να επιστρέψει στην ημερήσια διάταξη.
Η αποκατάσταση των σχέσεων με τους ευρωπαϊκούς εταίρους, η διατήρηση της στρατηγικής σχέσης με τις Ηνωμένες Πολιτείες και η ενίσχυση των δεσμών με τις μετριοπαθείς αραβικές χώρες μπορούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας.
Το Ισραήλ διαθέτει ισχυρούς θεσμούς, σημαντικές οικονομικές και τεχνολογικές δυνατότητες και μια κοινωνία με βαθιές δημοκρατικές παραδόσεις.
Η επόμενη μέρα απαιτεί πολιτική διορατικότητα και ιστορική ευθύνη. Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι απλώς η πολιτική επιβίωση του Νετανιάχου, αλλά η υπέρβαση της πολιτικής του.
Γιατί το μέλλον του Ισραήλ δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στη διαρκή σύγκρουση, αλλά στην ασφάλεια, τη δημοκρατία και την ειρήνη.