ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΕΣΤΙΑ»
Ώρα ευθύνης των πολιτικών αρχηγών
Τα δύο ανώτατα πολιτικά αξιώματα του τόπου κατέχουν δύο πρώην συμφοιτητές και φίλοι. Ο κ. Γ. Παπανδρέου είναι Πρωθυπουργός και ο κ. Α. Σαμαράς είναι αρχηγός της αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως.
Κανονικά, λοιπόν, η προσωπική σχέσις των δύο ανδρών θα εθεωρείτο ευτυχής συγκυρία για να υπάρξει στοιχειώδης πολιτική συνεννόησις. Δυστυχώς όμως συμβαίνει το αντίθετο. Αμφότεροι με την στάση τους πυροδοτούν την πολιτική πόλωση και οδηγούν τον τόπο σε αδιέξοδο.
Συμφωνία στα βασικά
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι ομολογουμένως αδιανόητο. Η Ελλάς βρίσκεται στα πρόθυρα της πτωχεύσεως. Έχει ήδη προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και προσπαθεί να εφαρμόσει ένα επώδυνο οικονομικό πρόγραμμα για να αποφύγει τα χειρότερα. Κανονικά λοιπόν, θα περίμενε κανείς από τα δύο μεγάλα κόμματα –το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία- να συμφωνήσουν σε κάποια βασικά σημεία της οικονομικής πολιτικής, ώστε αυτή να εφαρμοσθεί χωρίς πολιτικές αντιδράσεις. Θα το ανέμενε δε κανείς αυτό ειδικώς από τους κ.κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, ως παλαιούς συμφοιτητές και φίλους. Σε κάθε πολιτισμένη δημοκρατική χώρα, υπό τις αντίστοιχες περιστάσεις θα γινόταν τα εξής: • Ο Πρωθυπουργός θα καλούσε στο γραφείο του τον αρχηγό της αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως, με σκοπό να εξευρεθούν κοινά σημεία πολιτικής. Όπως ακριβώς πράττουν οι διπλωμάτες, όταν θέλουν να επιλύσουν διαφορές. Πρώτα εντοπίζουν τα σημεία συγκλίσεως, προσπαθούν να επιτύχουν συμφωνία σε αυτά και αφήνουν για το τέλος τις διαφορές. • Ειδικώς λόγω της προσωπικής σχέσεως Παπανδρέου-Σαμαρά, αυτό δεν θα ήταν καν αναγκαίο. Η προσέγγισις θα ήταν άμεση. Οι δύο άνδρες δεν θα εξήρχοντο του πρωθυπουργικού γραφείου αν δεν είχαν προηγουμένως καταλήξει σε συμφωνία. Θα ανέλυαν σημείο προς σημείο το Μνημόνιο και θα ανεκοίνωναν ποια από τα μέτρα που ορίζει είναι κοινής αποδοχής. • Αν ηκολουθείτο μία τέτοια διαδικασία, τα περισσότερα μέτρα του Μνημονίου θα ετύγχαναν της συμφωνίας των δύο μεγάλων κομμάτων. Για δε τα υπόλοιπα θα μπορούσε να γίνει συζήτησις ώστε ενδεχομένως να προσαρμοσθούν. Κάτι τέτοιο και την Κυβέρνηση θα ενδυνάμωνε στις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και την Αξιωματική Αντιπολίτευση. Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, η διαδικασία αυτή θα ήταν δεδομένη. Οι ίδιοι οι αρχηγοί των κομμάτων θα θεωρούσαν αδιανόητο να μην την ακολουθήσουν. Ο Πρωθυπουργός θα θεωρούσε πολιτική και εθνική υποχρέωσή του να καλέσει τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως σε συνεννόηση, ώστε να διευκολυνθεί η εφαρμογή της πολιτικής του. Ο δε αρχηγός της αξιωματικής Αντιπολιτεύσεως δεν θα διενοείτο να μην ανταποκριθεί στην πρόσκληση του Πρωθυπουργού, ώστε να συνδράμει και αυτός για την ταχύτερη έξοδο της χώρας από την κρίση.
Ανύπαρκτος διάλογος
Αυτά όμως που στην υπόλοιπη Ευρώπη θεωρούνται αυτονόητα, στην Ελλάδα δεν γίνονται. Στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία, οι πραγματικοί δημοκρατικοί κανόνες είναι ανύπαρκτοι. Οι αρχηγοί των κομμάτων κοκκορομαχούν. Έτσι έχουν εκλάβει τον ρόλο τους. Η λέξις πολιτική συνεννόησις δεν υπάρχει στο λεξιλόγιό τους. Το μόνο που γνωρίζουν είναι να κατηγορεί ο ένας τον άλλον. Ό,τι και αν λέει. Στη χώρα μας έχει προ πολλού παύσει να γίνετια πραγματικός πολιτικός διάλογος. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, που ο πολιτικός διάλογος έχει μεταφερθεί από τη Βουλή στα τηλεπαράθυρα, ο τσακωμός έχει λάβει ακόμη χειρότερες διαστάσεις. Οι διαπληκτιζόμενοι ούτε καν ακούνε τι λένε μεταξύ τους. Απλώς ερίζουν. Η έννοια του διαλόγου και της πολιτικής συνεννοήσεως είναι ουσιαστικώς ανύπαρκτη. Ενώ λοιπόν θα περίμενε κανείς από τους πρώην συμφοιτητές Παπανδρέου και Σαμαρά να δώσουν ένα διαφορετικό τόνο στον πολιτικό διάλογο, τους βλέπει να αλληλοκατηγορούνται. Επί τέλους, ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Σήμερα απαιτείται όσο ποτέ άλλοτε εθνική συνεννόησις.
Ημ/νία Δημοσίευσης: Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»