Άρθρο Επιτρόπου Δ. Αβραμόπουλου στην εφημερίδα "Νέα Σελίδα", 9/7/2017

Printer Friendly and PDF
Ημερομηνία: 
10 Ιουλ 2017

Η προσφυγική κρίση που ξεκίνησε το 2015 έφερε στη επιφάνεια δυο σημαντικά θέματα που πολλοί είχαμε προβλέψει αλλά λίγοι είχαν τη πολιτική βούληση να αντιμετωπίσουν έγκαιρα.

Πρώτον, ότι η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τη ανθρώπινη κινητικότητα. Όσοι έφτασαν στις ευρωπαϊκές ακτές ήταν ένα δείγμα: περίπου 60 εκατομμύρια άτομα έχουν εκτοπισθεί με τη βία παγκοσμίως, περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι αναζήτησαν προστασία το 2016 στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τις οικογένειας που φεύγουν από τη Συρία εξαιτίας του πολέμου, σε εκείνους που διαφεύγουν από τις διαμάχες στην Αφρική, ο προσωπικός αγώνας για επιβίωση και ασφάλεια οδηγεί εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους. Πολλοί ευάλωτοι άνθρωποι έπεσαν θύματα αδίστακτων διακινητών και εμπόρων χάνοντας δυστυχώς ακόμα και τη ζωή τους κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους.

Δεύτερον, η Ευρώπη ήταν απροετοίμαστη να υποδεχτεί και να διαχειριστεί αυτά τα κύματα προσφύγων και μεταναστών. Η κρίση κατέδειξε νωρίς ότι μέτρα αποκλειστικά εθνικού χαρακτήρα δεν προσφέρουν λύσεις, ούτε για τα Κράτη Μέλη, ούτε για την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της.

Η πρόκληση ήταν τεράστια και απαιτούσε ευρωπαϊκή αντιμετώπιση και στρατηγική, που όμως δεν υπήρχε.

Η Επιτροπή Γιούνκερ είχε έγκαιρα προβλέψει και θέσει εξαρχής το μεταναστευτικό ανάμεσα στις βασικές της προτεραιότητες, για αυτό και δημιουργήθηκε το χαρτοφυλάκιο για τη μετανάστευση, του οποίου την ευθύνη έχω τη τιμή να φέρω μαζί με αυτό της εσωτερικής ασφάλειας και της Ιθαγένειας. Σε χρόνο ρεκόρ είχαμε έτοιμη την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για την Μετανάστευση, η οποία έθεσε τις βάσεις για άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα μέτρα πάνω στα οποία έκτοτε κινούνται η πολιτική και οι δράσεις μας.

Η πολιτική αυτή βασίζεται στους άξονες της αλληλεγγύης και της υπευθυνότητας. Η ίδια η Ευρώπη βασίζεται στις αξίες της αλληλεγγύης και συνυπευθυνότητας.

Η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς μια λέξη άνευ περιεχομένου, αλλά μια νομική όσο και ηθική υποχρέωση και εν προκειμένω έχει διττή κατεύθυνση.

Αλληλεγγύη πρωτίστως προς όσους έχουν ανάγκη για προστασία αλλά και αλληλεγγύη μεταξύ Κρατών Μελών, να αναλαμβάνουν ισότιμα το μερίδιο της ευθύνης που τους αναλογεί. Δε γίνεται μερικά μόνο κράτη μέλη, λόγω γεωγραφικής θέσης να αναλαμβάνουν το βάρος όλης της ευθύνης.

Και σε αυτό ακριβώς στόχευσαν οι προσπάθειές μας:

  • με τη χρηματοδότηση περισσότερων και καλύτερων θέσεων υποδοχής στις χώρες υποδοχής
  • τη δημιουργία hotspots για την καταχώριση, τον έλεγχο και τη λήψη δακτυλικών αποτυπωμάτων, κάθε προσώπου που φθάνει στα εξωτερικά μας σύνορα, αλλά και τη καταχώριση αυτών των πληροφοριών σε κοινές βάσεις δεδομένων για λόγους ασφαλείας
  • Με τη μετεγκατάσταση εκείνων οι οποίοι  χρειάζονται προστασία σε συνθήκες αξιοπρεπείς και ασφαλείς σε όλα τα Κράτη-Μέλη
  • Με τη δημιουργία νόμιμων οδών, την επανεγκατάσταση, ώστε  οι δικαιούχοι διεθνούς προστασίας να έρχονται στην Ευρώπη νόμιμα και με ασφάλεια αντί να διακινδυνεύουν τη ζωή τους στα χέρια των διακινητών
  • Το σχέδιο δράσης για τη προστασία των ευπαθών ομάδων, με προτεραιότητα στα παιδιά μετανάστες, ειδικά δε τους ασυνόδευτους ανηλίκους

Eίναι όμως αλήθεια ότι, αν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να προσφέρουμε πραγματική και άμεση προστασία σε όσους έχουν ανάγκη, πρέπει να σταματήσουμε τις συνεχείς παράτυπες ροές. Η κατάσταση στη Ιταλία έχει καταστεί ανεξέλεγκτη, με χιλιάδες παράτυπους οικονομικούς μετανάστες να καταφθάνουν, θύματα ενός καλά οργανωμένου εμπορίου ανθρώπων που μετακινεί καθημερινά μετανάστες ακόμα και από το Μπαγκλαντές μέσω της Λιβύης στην Ιταλία.

Αυτό το ειδεχθές εμπόριο ψυχών πρέπει να σταματήσει. 

Γι αυτό και ανάμεσα τις προτεραιότητές μας είναι η ενίσχυση των επιστροφών, για όσους δεν έχουν δικαίωμα παραμονής και την καταπολέμηση των δικτύων των διακινητών.  Μεταξύ άλλων εντείνουμε τη συνεργασία μας με εταίρους όπως η Τουρκία και τα Δυτικά Βαλκάνια αλλά και κράτη στη Βόρεια και Υποσαχάρια Αφρική. Η στήριξη της Λιβύης για την καλύτερη προστασία των θαλασσίων αλλά και νότιων συνόρων της και για την βελτίωση των συνθηκών υποδοχής των μεταναστών είναι κλειδί για τη μείωση των ροών.

Όμως οι ενέργειες αυτές δεν είναι αρκετές: οι διαρθρωτικές αδυναμίες του συστήματος ασύλου και ειδικά του κανονισμού του Δουβλίνου ήρθαν στην επιφάνεια εξαιτίας της κρίσης. Χρειαζόμαστε κοινούς αποτελεσματικούς και δίκαιους κανόνες που θα εφαρμόζονται και θα ενεργοποιούνται και σε μελλοντικές κρίσεις.

Η Επιτροπή, πριν από ένα χρόνο,  πρότεινε μια μεταρρύθμισή με στόχο τη δημιουργία ενός πραγματικά Κοινού Συστήματος Ασύλου, το οποίο θα είναι ανθεκτικό στον χρόνο, και που θα βασίζεται σε έναν δικαιότερο επιμερισμό της ευθύνης. Εξακολουθούν δυστυχώς να υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των Κρατών Μελών όσον αφορά στο εύρος της μεταρρύθμισης και ειδικά στο θέμα της αλληλεγγύης μεταξύ κρατών μελών. 

Και αυτό ακριβώς είναι το πολιτικό πρόβλημα: η μεταναστευτική κρίση θέτει επ’ αμφιβόλω τις αρχές και τις αξίες πάνω στις οποίες η Ευρώπη έχει οικοδομηθεί. Οι φωνές του λαϊκισμού και του εθνικισμού βρίσκονται σε άνοδο σε πολλά Κράτη-Μέλη και απειλούν τη συνοχή των κοινωνιών και την συνύπαρξή μας.

Για να το πετύχουν δε, στοχοποιούν πρωτίστως τους πρόσφυγες, ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα και αναζητούν προστασία στις χώρες μας. Η Ιταλία, Ελλάδα, οι κάτοικοι των νησιών μας, οικογένειες δηλαδή  που έχουν επίσης ζήσει τη προσφυγιά  έχουν στείλει μήνυμα αξιοπρέπειας και ανθρωπισμού σε ολόκληρο τον κόσμο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όπως πρόσφατα δήλωσε ο Πρόεδρος της Επιτροπής: "σώζουν τη τιμή της Ευρώπης".

Γιατί ποτέ δε πρέπει να ξεχνάμε το νομικό,  ηθικό αλλά και ιστορικό μας καθήκον να προστατεύουμε αυτούς που έχουν χάσει τα πάντα στις πατρίδες τους -και να μη κρυβόμαστε πίσω από ένα γενικότερο αφορισμό για τις επιπτώσεις της μεταναστευτικής πίεσης.

Έξαλλου, μια μακρόπνοη στρατηγική οφείλει να είναι και ρεαλιστική: Η μετανάστευση δεν συνδέεται μόνο με προκλήσεις, αλλά έχει και ευκαιρίες. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες μεταφέρουν την εμπειρία, τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους, εφόδια με τα οποία μπορούν να ενισχύσουν τις οικονομίες και τις κοινωνίες μας συνολικά.

Η ευρωπαϊκή μας πολιτική επομένως συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται  με προτάσεις τόσο για κοινούς κανόνες νόμιμης οικονομικής μετανάστευσης, όσο και ένταξης στις κοινωνίες μας.

Σημαντικό είναι να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται και εξηγείται πολιτικά το ζήτημα της μετανάστευσης, από τους υπεύθυνους πολιτικούς όλου του δημοκρατικού τόξου. Η Ευρώπη, και λόγω της ιστορίας της, έχει ένα σημαντικό ρόλο ευθύνης στην ευρύτερη περιοχή. Και δείχνοντας τον δρόμο της αλληλεγγύης αλλά και του ρεαλισμού αξιώνει από τους διεθνείς της εταίρους να αναλάβουν και αυτοί το μερίδιο που τους αναλογεί στην αντιμετώπιση αυτών των παγκόσμιων προκλήσεων.

Αυτές τις ημέρες οι εξελίξεις τρέχουν. Η Αυστρία μετακινεί στρατό προς τα σύνορα με την Ιταλία για να αποκλείσει τις παράτυπες μετακινήσεις μεταναστών. Μόλις τη περασμένη Κυριακή έγινε συνάντηση στο Παρίσι με αφορμή τη κατάσταση στην Ιταλία, ενώ το θέμα θα συζητήθηκε και στο Ταλίν μεταξύ των 28 Υπουργών εσωτερικών. Όλοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι επείγει να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις τους και να αποφεύγουν τις μονομερείς κινήσεις και αποφάσεις.

Η ευθύνη που μας βαραίνει έχει μεγαλύτερη διάσταση από την αντιμετώπιση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού: είναι η ευθύνη ότι δε θα αφήσουμε να καταστραφεί το μεγαλύτερο επίτευγμα ειρήνης και συνεργασίας, η Ευρωπαϊκή Ένωση, γιατί είναι τελικά η μεταναστευτική κρίση, και όχι η οικονομική, που δοκιμάζει το μέλλον της. 

Διαδώστε το!

glqxz9283 sfy39587stf02 mnesdcuix8
sfy39587stf03
sfy39587stp15