Γιατί αντιτάχθηκα στο κλείσιμο των δρόμων

Print Friendly, PDF & Email
Ημερομηνία: 
1 Φεβ 2009

Του Πανου Μπεγλίτη*

Πώς θα πρέπει να αντιδράσει απέναντι στις αγροτικές κινητοποιήσεις με το κλείσιμο των δρόμων ένας βουλευτής της περιφέρειας, που εκλέγεται σε αγροτική περιοχή και γνωρίζει τα σοβαρά προβλήματα του αγροτικού κόσμου, αφού προέρχεται από αγροτική οικογένεια;

Το ένστικτο της πολιτικής αυτοσυντήρησης διευκολύνει, σε αυτές τις περιπτώσεις, ένα βουλευτή και μάλιστα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσει εύκολα και να αντιδράσει ανάλογα σε αυτό το ερώτημα. Η παράδοση, εξάλλου, λέει ότι κανείς πολιτικός δεν βγήκε χαμένος τάζοντας τα πάντα στους πάντες και ανεβαίνοντας σε τρακτέρ, υπερασπιζόμενος με αυτό τον τρόπο τον αγώνα των αγροτών.

Τοποθετήθηκα απέναντι σε αυτό το ερώτημα με το να πάω στα μπλόκα του Ισθμού, να μιλήσω με τους αγρότες, να εκφράσω τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη μου, αλλά και να δηλώσω την πολιτική αντίθεσή μου στην επιλογή τους να κλείσουν την εθνική οδό και να αποκόψουν την Πελοπόννησο από την Αθήνα.

Εκανα αυτή την επιλογή γιατί, ως θέση αρχής, δεν πιστεύω ότι ένας διεκδικητικός αγώνας, όσο δίκαιος και αν είναι, μπορεί να έχει θετικό αποτέλεσμα, όταν οι μορφές δράσης που επιλέγει καθιστούν, αντικειμενικά, όμηρο την κοινωνία και παράγουν κοινωνικό αυτοματισμό.

Δεν πιστεύω, πολύ περισσότερο, ότι πρόκειται για μια προοδευτική αντίδραση. Το αντίθετο. Εχουμε να κάνουμε με την εκδήλωση συντηρητικών αντανακλαστικών που υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη και την έκφραση ενός ιδιόμορφου αυταρχισμού.

Επειδή αποτελεί μια συντηρητική πρόταση για την ανάδειξη των αιτημάτων, εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τους σχεδιασμούς της συντηρητικής κυβερνητικής πλειοψηφίας. Για να μην πω ότι σε αυτή την πολιτική συγκυρία ακόμα και αν δεν υπήρχαν, η Κυβέρνηση της Ν.Δ. θα έπρεπε να «κατασκευάσει» συνθήκες κοινωνικής έντασης με το να σπρώξει με κάθε τρόπο τον αγροτικό κόσμο στο κλείσιμο των δρόμων.

Σε αυτή την κινητοποίηση ήταν παρούσα η δίκαιη απόγνωση των αγροτών και ιδιαίτερα των νεότερων και η «επαγγελματική» αγωνία μιας παραδοσιακής συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που θέλει να συνεχίσει να ασκεί την ασφυκτική της επιρροή στον αγροτικό κόσμο της χώρας.

Εύκολα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει ότι μιλούσαν για διαφορετικά πράγματα και είχαν διαφορετικούς στόχους. Μία γενιά αγροτών που πάσχιζε να δει πέρα από το σήμερα, να μιλήσει με αξιοπρέπεια για την ανάγκη να σχεδιάσουμε το μέλλον της αγροτικής οικονομίας. Και από την άλλη οι διαπραγματευτές του σήμερα στη γεωργία, οι αναδιανομείς μικροσυμφερόντων, οι εισοδηματίες των επιδοτήσεων και των αποζημιώσεων.

Αυτοί οι τελευταίοι ήσαν οι σύμμαχοι της Κυβέρνησης. Ησαν αυτοί που διεκδικούσαν αυτό που τη συνέφερε και που ήταν προκαθορισμένο ότι θα το πάρουν. Το «παιχνίδι» φτιάχθηκε στα μέτρα της Κυβέρνησης. Το κλείσιμο των δρόμων ήταν το «αγωνιστικό» ντεκόρ μιας προειλημμένης απόφασης. Ας σκεφθούμε εκ του αποτελέσματος ποιους εξυπηρέτησε.

Η πρόσφατη αγροτική κινητοποίηση γρήγορα θα ξεχασθεί. Ηταν ακόμα ένα σύμπτωμα της συλλογικής πολιτικής μας παθογένειας. Σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών στην παγκόσμια και την ευρωπαϊκή αγροτική οικονομία, τον επόμενο χρόνο, τέτοιο καιρό, στα μπλόκα θα μιλάμε για τα ίδια αιτήματα.

* Ο κ. Πάνος Μπεγλίτης είναι βουλευτής Κορινθίας του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (http://news.kathimerini.gr/...)
Ημ/νία Δημοσίευσης: Κυριακή, 1 Φεβρουαρίου 2009

Πηγή Φωτό: www.naftemporiki.gr

"Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό"

Διαδώστε το!

glqxz9283 sfy39587stf02 mnesdcuix8
sfy39587stf03
sfy39587stp15