Ομιλία Ευρωπαίου Επιτρόπου Δ. Αβραμόπουλου στη Σύνοδο της Επιτροπής για την Ιθαγένεια, τη Διακυβέρνηση, τις Θεσμικές και Εξωτερικές Υποθέσεις (CIVEX) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών, Αθήνα 21/9/2018

Print Friendly, PDF & Email
Ημερομηνία: 
22 Σεπ 2018

Καταρχήν δεν σας κρύβω την ξεχωριστή χαρά μου που είμαι ανάμεσά σας. Γνωρίζετε τους ιδιαίτερους δεσμούς εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες με την αυτοδιοίκηση γενικά, αλλά και με την Επιτροπή περιφερειών της οποίας ήμουν μέλος πριν από δεκαπέντε με είκοσι χρόνια. Κάθε φορά λοιπόν που διοργανώνεται τέτοια συνάντηση και εφόσον μπορώ, ανταποκρίνομαι με ξεχωριστή χαρά. Επίσης, είναι χαρά μου που βλέπω καλούς φίλους από την Ευρώπη και όχι μόνο, αλλά και παλιούς συναδέλφους και φίλους από την ελληνική πολιτική σκηνή.
Ήμουν χθες στο Βελιγράδι, είμαι καθ’ οδόν προς τη Νέα Υόρκη και τα Ηνωμένα Έθνη, ένα σύντομο πέρασμα από την Αθήνα σήμερα και λίγες σκέψεις για το σημαντικό θέμα, το οποίο η υποεπιτροπή σας έχει αναδείξει πολύ ορθά γιατί είναι ένα από τα κεντρικά ζητήματα πάνω στα οποία οι Έλληνες πολίτες, οι Ευρωπαίοι πολίτες, οι πολίτες του κόσμου ζητούν περισσότερα και πιο ουσιαστικά.
Η συνάντηση αυτή εδώ στην Αθήνα, αναδεικνύει -μεταξύ άλλων- και το σημαντικό ρόλο που διαδραματίζουν οι τοπικές κοινωνίες για την αντιμετώπιση και διαχείριση μεγάλων προβλημάτων, όπως αυτό της ασφάλειας αλλά και της μετανάστευσης, προβλήματα με τα οποία είναι αντιμέτωπη η νέα μεγάλη μας χώρα, η Ευρώπη. Αυτά τα δύο ζητήματα, το μεταναστευτικό και η ασφάλεια αποτελούν κορυφαίες προκλήσεις για την εποχή μας, διότι από τη διαχείρισή τους κρίνεται το μέλλον της Ευρώπης: κρίνεται η συνοχή, κρίνονται τα όσα επιτεύγματα έχουν καταγραφεί καθ’ όλη τη διάρκεια των εξήντα τελευταίων χρόνων. Και πολύ απλά το μέλλον της Ευρώπης.
Και στα δύο αυτά ζητήματα, η πρώτη γραμμή, το μέτωπο, όπου οι πολίτες αισθάνονται τις επιπτώσεις είναι το μέτωπο των τοπικών κοινωνιών. Και φοβάμαι, γιατί πρέπει να πούμε και αλήθειες σε αυτή τη συνάντηση, ότι οι τοπικές κοινωνίες ναι μεν έχουν ευθύνες αλλά δεν τους έχουν δοθεί ακόμα οι δυνατότητες και τα μέσα για να μπορέσουν να τις αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά. Προσωπικά, ως δήμαρχος Αθηναίων πριν από περίπου είκοσι χρόνια, είχα ζήσει μια παρόμοια κατάσταση, όταν μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού, αθρόες ομάδες πολιτών από τις γειτονικές χώρες πέρασαν τα ελληνικά σύνορα παράνομα, έφτασαν στις πόλεις μας, και έπρεπε να τύχει διαχείρισης. Δεν ήταν εύκολο, τόσο η αυτοδιοίκηση όσο και το κράτος ήταν απροετοίμαστο, όπως απροετοίμαστη ήταν και η Ευρώπη την περίοδο 2014-2015. Τόσο οι ευρωπαϊκοί θεσμοί όσο και τα κράτη μέλη και κυρίως τα κράτη μέλη της πρώτης γραμμής όπως η Ιταλία, η Ελλάδα και η Ισπανία. Τότε ήταν που η Επιτροπή πήρε την απόφαση να προχωρήσει μπροστά και σε σύντομο χρονικό διάστημα, αφού πρωτύτερα συνεστήθη και ιδρύθη το χαρτοφυλάκιο για τη Μετανάστευση και τις Εσωτερικές Υποθέσεις. Σε σύντομο χρονικό διάστημα υιοθετήσαμε την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη Μετανάστευση και την ίδια εποχή την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για την Ασφάλεια.
Πρέπει όμως να σας πω ότι ήταν πολύ δύσκολο, γιατί ναι μεν λέμε ότι έχουμε κάνει πολλά στην Ευρώπη, αλλά όχι τόσα όσα έπρεπε να είχαμε κάνει νωρίτερα, συνοδεύοντας και επεκτείνοντας και το όνειρο και τις πολιτικές αποφάσεις εκείνων που εξήντα χρόνια πριν έχτισαν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Και αυτό φάνηκε στην πράξη, διότι και στο ένα ζήτημα και στο άλλο, οι πρώτες αντιστάσεις προερχόντουσαν από το αποκαλούμενο βαθύ κράτος πολλών κρατών μελών. Έχετε παρακολουθήσει και έχετε ζήσει από κοντά και εσείς στις χώρες σας, όπως και στην Ελλάδα, πόσες δυσκολίες αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτά τα δύο ζητήματα θέτουν πλέον την Ευρώπη προ μεγάλων ευθυνών και με πολιτικές που υιοθετούνται κυρίως από κυβερνήσεις. Και εδώ πρέπει να κάνουμε έναν διαχωρισμό ανάμεσα στα κράτη μέλη και στις κυβερνήσεις. Εγώ αποφεύγω να αναφέρομαι σε κράτη μέλη που δεν συμμετέχουν στην προσπάθειά μας, κυρίως σε κυβερνήσεις. Αλλά οι κυβερνήσεις πρέπει να καταλάβουν κάτι: ότι έρχονται και απέρχονται και σημασία έχει τι θα αφήσουν πίσω τους. Διότι δεν πρέπει να αγνοούν το πως και γιατί συνετές ηγεσίες, ευρωπαϊκής ενόρασης, πριν από εξήντα χρόνια και αργότερα πήραν την απόφαση για τις χώρες να περάσουν το κατώφλι της ευρωπαϊκής οικογένειας, αναλαμβάνοντας μια σειρά από ευθύνες πέρα από τα οφέλη που έχει να βρίσκεσαι σε μια ευρωπαϊκή οικογένεια. Και εδώ είναι που δοκιμάζονται στην πράξη οι δύο βασικές αρχές, που είμαι βέβαιος ότι έχουν αναφερθεί κατ’ επανάληψη στις συζητήσεις σας, η αρχή της αλληλεγγύης και της υπευθυνότητας.
Η αλληλεγγύη και η υπευθυνότητα δεν είναι μόνο ωραίες λέξεις. Είναι θεμελιώδεις αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό σχέδιο και οικοδόμημα. Χαρακτηριστικά μόνο η λέξη αλληλεγγύη, αναφέρεται δεκαεπτά φορές στα ιδρυτικά κείμενα της Ένωσης. Και ήρθε η ώρα αυτό να δοκιμαστεί. Πολλοί πίστευαν ότι αυτήν την αλληλεγγύη έπρεπε να επιδείξουν τα κράτη μέλη, κυρίως για τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης.
Σε αντίθεση με αυτό που πίστευαν πολλοί, δεν ήταν η οικονομική κρίση που δυναμίτιζε τα θεμέλια της Ευρώπης, όσο η διαχείριση της προσφυγικής κρίσης και των θεμάτων ασφαλείας. Και εδώ είναι ακριβώς που έχουμε δυστυχώς σημειώσει ότι οι δύο αυτές αρχές δεν τυγχάνουν της ιδίας αντίληψης από τις πολιτικές ηγεσίες κάποιων χωρών. Θα με έχετε ακούσει πολλές φορές να λέω ότι η αλληλεγγύη δεν γίνεται α λα καρτ. Εμείς προχωρήσαμε το 2015, με πολλές δυσκολίες, υιοθετήσαμε το πρόγραμμα μετεγκατάστασης, το οποίο αργότερα ενώ άρχισε να εφαρμόζεται, προσέκρουσε κυρίως σε πολιτικές κάποιων κυβερνήσεων, τις οποίες διέτρεχε δυστυχώς ο επικίνδυνος για το μέλλον και τη συνοχής της Ευρώπης, λαϊκισμός. 
Λέμε ότι η μεγάλη απειλή για το μέλλον της Ευρώπης  είναι η επιστροφή του λαϊκισμού και του εθνικισμού. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε με το ένα και τι με το άλλο. Ο λαϊκισμός ρίχνει εύκολα συνθήματα, ακούγονται ευχάριστα σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αλλά δεν οδηγεί πουθενά. Και οσάκις είχαμε τέτοιες καταστάσεις στο παρελθόν, οι χώρες που επέτρεψαν και άνοιξαν την πόρτα στον λαϊκισμό, οδηγήθηκαν στην καταστροφή – δεν θα τις ονομάσω τώρα, μιλάω για πάνω από εξήντα χρόνια πριν.
Στον εθνικισμό όμως υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα. Διότι ενώ είναι ακόμα νωπές οι μνήμες, κυρίως σε περιοχές όπως η ευρύτερη βαλκανική, το τι συνέβη πριν από είκοσι-εικοσιπέντε χρόνια, δεν είναι λίγοι αυτοί που θέλουν να γυρίσουν σε εκείνη την εποχή και μαζί τους να παρασύρουν την Ευρώπη σε μια επιστροφή στο σκοτεινό μας παρελθόν. Σε αυτήν την αίθουσα είμαστε περίπου όλοι, λιγότερο ή περισσότερο της ίδιας γενιάς. Δεν έχουμε όμως αντιληφθεί ή δεν το έχουμε σκεφτεί όσο θα έπρεπε ότι είμαστε η προνομιούχος γενεά της ανθρώπινης ιστορίας. Είμαστε η μόνη γενεά που δεν έχουμε ζήσει πόλεμο. Οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας, κοιμόντουσαν με ένα πιστόλι κάτω από το προσκεφάλι. Πολλοί από αυτούς είχαν ζήσει και δύο παγκοσμίους πολέμους. Και ακόμα είναι νωπές οι μνήμες από εβδομήντα πέντε εκατομμύρια νεκρούς, από μια κατεστραμμένη Ευρώπη. Και πάνω σε αυτή χτίστηκε η νέα Ευρώπη. Η Ευρώπη της Δημοκρατίας, της Ασφάλειας, της Ειρήνης, της Σταθερότητας.
Όλα αυτά όμως δεν πρέπει να τα θεωρούμε δεδομένα. Έχουμε υποχρέωση ως γενεά να τα εφαρμόσουμε περισσότερο, να ολοκληρώσουμε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, έτσι ώστε να μην καταδικαστούμε στην κρίση των επόμενων γενεών ότι είμαστε εμείς οι υπεύθυνοι που η Ευρώπη γύρισε στο σκοτεινό της παρελθόν.
Και προχωράμε τώρα στα ζητήματα της σημερινής ημερίδας. Η ασφάλεια είναι ένα αγαθό. Θα ήθελα να σημειώσω εδώ, επειδή ακούγονται πολλά και διαχειρίστηκα αυτήν την υπόθεση και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα διεθνή όργανα, ότι η ασφάλεια είναι θεμελιώδες δικαίωμα ενός πολίτη. Πώς μπορείς να προχωρήσεις, να προκόψεις, να σπουδάσεις, να αναπτύξεις ελεύθερα τις δραστηριότητές σου, αν δεν αισθάνεσαι ασφαλής, δηλαδή ελεύθερος! 
Ξέρουμε ποιες είναι οι γενεσιουργές αιτίες των ζητημάτων ασφαλείας στην περιοχή μας, κυρίως στην Ευρώπη. Η τρομοκρατία είναι εκεί. Η τρομοκρατία όμως αντιμετωπίζεται, γνωρίζουμε τι την προκάλεσε. Και οφείλουμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να την αντιμετωπίσουμε. Γνωρίζετε ότι πριν από περίπου τρία χρόνια αναλάβαμε αυτές τις πρωτοβουλίες που ανέφερα στην αρχή και υιοθετήσαμε την ευρωπαϊκή ατζέντα για την ασφάλεια. Οι προτάσεις και η συνεισφορά της επιτροπής περιφερειών ήταν σημαντική. Διότι να ξέρετε κάτι που ίσως να πρέπει να το επαναλάβω: Πολλοί νομίζουν ότι η Επιτροπή περιφερειών είναι ένα ακόμα όργανο, που μαζεύονται οι εκπρόσωποι των τοπικών κοινωνιών και συζητούν. Δεν συζητούν, εισηγούνται. Πολλοί από του κυρίους εδώ υπήρξαν εισηγητές για όλα αυτά τα ζητήματα και μας βοήθησαν να κατανοήσουμε καλύτερα σε κεντρικό επίπεδο πως αισθάνεται ο πολίτης και τι ζητά από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Έχετε έναν σημαντικό πολιτικό ρόλο να διαδραματίσετε και αυτόν θα ήθελα να σας ενθαρρύνω να τον συνεχίσετε και στο μέλλον. Η ασφάλεια λοιπόν είναι ένα αγαθό.
Τα κράτη μέλη όμως οφείλουν να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους. Και το κυριότερο να ανταλλάσσουν πληροφορίες μέσα σε κλίμα εμπιστοσύνης. Η λέξη εμπιστοσύνη είναι σημαντική και φοβάμαι ότι είναι ακόμα ελλειμματική στην Ευρώπη. Για να πείσουμε τις υπηρεσίες ασφαλείας, τις αστυνομικές αρχές να συνεργαστούν, είχαμε τεράστιες δυσκολίες γιατί όπως είπα στην αρχή το βαθύ κράτος καλά κρατεί. Καμία χώρα δεν ήταν διατεθειμένη να μοιραστεί πληροφορίες με τους άλλους γιατί ζούσαν στην εποχή, που τα ζητήματα εσωτερική ασφάλειας ήταν αποκλειστική ευθύνη και αρμοδιότητα του κράτους μέλους. Τα πράγματα άλλαξαν όμως: το οργανωμένο έγκλημα, που και αυτό είναι μέρος των ευρύτερων αρμοδιοτήτων που έχω στην Επιτροπή, και η τρομοκρατία δεν γνωρίζουν σύνορα. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι πυρήνες που έχουν συσταθεί και απειλούν την ασφάλεια και την ακεραιότητα της Ευρώπης και την κοινοτική συνοχή, έχουν την έδρα τους αλλού. Ενεργούν μέσα από τη χρήση του Διαδικτύου. Έχουν καταφέρει πλέον να ριζοσπαστικοποιούν νέους ανθρώπους, που δεν είναι απαραίτητα ξένοι για τις χώρες όπου τελούνται αυτές οι εγκληματικές ενέργειες, αλλά παιδιά που γεννήθηκαν εκεί. Είναι μεγάλο το ερωτηματικό πως παιδιά που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν για παράδειγμα στη Γαλλία ή στο Βέλγιο, πήραν τα όπλα και τα έστρεψαν κατά της ίδιας τους της κοινωνίας. Που απέτυχαν λοιπόν αυτές οι χώρες και που η Ευρώπη; Όλα αυτά αποτελούν μέρος του δικού μας προβληματισμού, γι’ αυτό και οι πολιτικές που κατά καιρούς ανακοινώνουμε, έχουν να κάνουν και με την ενσωμάτωση, αλλά και με τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ασφάλειας. Όπως επίσης και η απόφασή μας να χτυπήσουμε τα φαινόμενα αυτά και κυρίως αυτούς που τα προκαλούν.
Θέλω να σας πω ότι τα ζητήματα ασφαλείας γνωρίζουμε τι τα προκάλεσαν. Δεν πρέπει να συγχέουμε τη μετανάστευση με την τρομοκρατία. Αυτό είναι κάτι που το χρησιμοποιούν ως πρόσχημα οι λαϊκιστές, γνωρίζοντας ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Για μια σειρά από λόγους που ξέρετε: η γεωπολιτική αστάθεια, τα όσα γίνονται στη Βόρεια Αφρική, στη Μέση Ανατολή ή οι θρησκευτικές διενέξεις και πόλεμοι έχουν οδηγήσει πολλούς από τους νέους ανθρώπους να αναζητήσουν έξοδο από τα υπαρξιακά τους προβλήματα μέσω τρομοκρατικών ενεργειών. Ο Daesh έχει ηττηθεί στο έδαφος της Μέσης Ανατολής, δεν νικήθηκε όμως στο Διαδίκτυο. Εκεί επιχειρούν ανεξέλεγκτα. Γνωρίζετε ότι πριν από τρία χρόνια πήρα μια πρωτοβουλία. Συγκάλεσα μια διάσκεψη στις Βρυξέλλες και τότε ιδρύθηκε το Ευρωπαϊκό Διαδικτυακό Φόρουμ, δηλαδή οι βασικές πλατφόρμες του Διαδικτύου, όπως οι Microsoft, Facebook, Google, Twitter και πολλές άλλες ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και ιδρύσαμε το Ευρωπαϊκό Διαδικτυακό Φόρουμ για την αντιμετώπιση του τρομοκρατικού υλικού στο διαδίκτυο. Από τότε η συνεργασία αποδίδει. Ένα πρώτο αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας που στηρίχθηκε στην εμπιστοσύνη, και επιμένω σε αυτόν τον όρο διότι έβλεπαν με δυσπιστία τον κρατικό τομέα γενικότερα και τους διεθνείς οργανισμούς αλλά τα καταφέραμε, ήταν το 95% του τρομοκρατικού υλικού που περνά μέσα από το Ίντερνετ να αφαιρείτε και να μην ανεβαίνει σε άλλες πλατφόρμες. Έχουμε όμως ένα μικρό ζήτημα, οι μικρότερες πλατφόρμες επωφελούνται από αυτό το κενό, το εκμεταλλεύονται και δεν έχουν δεχτεί την συνεργασία. Γι’ αυτό πλέον σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχουμε αποφασίσει να προχωρήσουμε σε ευρωπαϊκή νομοθεσία, επιβάλλοντας σε αυτές τις εταιρίες να συνεργάζονται μαζί μας. Το Ευρωπαϊκό Διαδικτυακό Φόρουμ αναβαθμίστηκε σε παγκόσμιο. Μαζί με τον Γάλλο πρόεδρο, κ. Macron και την πρωθυπουργό της Βρετανίας, κα. May πριν από λίγους μήνες συναντηθήκαμε στη Νέα Υόρκη γιατί αυτό που είναι ιδιοκτησία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, έπρεπε να πάρει παγκόσμιες διαστάσεις. Και γι’ αυτό συνεστήθη το Παγκόσμιο Διαδικτυακό Φόρουμ.
Σας τα λέω αυτά γιατί είναι μέσα που έχουμε υιοθετήσει με σκοπό να καταπολεμήσουμε το φαινόμενο της τρομοκρατίας. Την ίδια στιγμή, εμβαθύνουμε τη συνεργασία και τη συνεννόηση σε όλες τις υπηρεσίες ασφαλείας των κρατών μελών για την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, της διακίνησης ναρκωτικών και της εμπορίας ανθρώπων. Η ασφάλεια λοιπόν είναι σημαντικό θέμα, και το πρώτο θύμα της όποιας ανασφάλειας είναι οι πολίτες των πόλεων, των χωριών, των περιφερειών. Εκεί είναι που δοκιμάζεται καθημερινά η επιτυχία ή κρίνεται η αποτυχία των δικών μας πολιτικών. Η Ευρώπη όμως δεν είναι ούτε άψυχη ούτε άμυαλη. Ξέρει πολύ καλά πως έχουν τα πράγματα και παίρνει πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση που σας είπα νωρίτερα που ούτως η άλλως από την ενημέρωση που σας γίνεται γνωρίζετε.
Σήμερα όμως, εδώ στην Αθήνα, τα συμπεράσματα αυτής της συνάντηση εδώ θα πρέπει να ρίξουν περισσότερο φως στο πως στην πράξη οι τοπικές κοινωνίες μπορούν να βοηθηθούν: επιχειρησιακά, πολιτικά, θεσμικά και οικονομικά. Και πάμε τώρα σε ένα δεύτερο σκέλος, το οποίο το έχω ζήσει και με την παλαιότερη ιδιότητά μου του προέδρου των δημάρχων της Ελλάδας, μέλους της Επιτροπής Περιφερειών και άλλων διεθνών οργανισμών την εποχή εκείνη. Ο κοινός παρονομαστής όλων των τοπικών κυβερνήσεων είναι ότι το κεντρικό κράτος δεν τις εμπιστεύεται ή τις θέλει υποτελείς σαν όργανα για την προώθηση πολιτικών σκοπιμοτήτων. Αν δεν χειραφετηθεί η αυτοδιοίκηση στην Ευρώπη, κάτι που εκ των πράγματων θα συμβεί και στα κράτη μέλη, φοβάμαι ότι η μεγάλη κοινότητα των εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης θα είναι ένα κίνημα διαρκούς διαμαρτυρίας. Αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός. Εσείς οι περισσότεροι, σχεδόν όλοι, έχετε εκλεγεί με μια εντολή: παραλάβετε τις κοινωνίες όπως σας τις παρέδωσαν για να τις παραδώσετε ακόμα καλύτερες. Και βέβαια περισσότερο ασφαλείς, σε μια εποχή που η ασφάλεια είναι μια από τις βασικές προτεραιότητες. 
Ο πόλεμος λοιπόν κατά του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας και όλων αυτών των νέων φαινομένων θέλει και τη δική σας συνέργεια. Σε ευρωπαϊκό, περιφερειακό, εθνικό και τοπικό επίπεδο. Εγώ μπορώ να σας πω, έχοντας την αρμοδιότητα για την εσωτερική ασφάλεια της Ευρώπης και πρέπει να σας επισημάνω για ακόμα μία φορά ότι είναι πάρα πολύ δύσκολή η συνεργασία ανάμεσα σε είκοσι επτά χώρες, ότι αν στην πολιτική έχετε μια εμπειρία αδυναμία συνεννόησης με την αντιπολίτευσή σας ή με τη συμπολίτευσής ας, ελάτε να παρακολουθήσετε τα συμβούλια υπουργών, όπου ο καθένας έρχεται με εντολή από την πατρίδα του να εξυπηρετήσει το αποκαλούμενο εθνικό συμφέρον, το οποίο πολλές φορές είναι υπονομευτικό του ευρωπαϊκού κοινού συμφέροντός μας: Τα ζω αυτά. Τα έχω ζήσει σε όλες αυτές τις προσπάθειες να υιοθετηθούν πολιτικές. Και αν ήσασταν πίσω από τις κλειστές πόρτες θα λέγατε τι παράδεισος είναι τα δημοτικά συμβούλια και τα εθνικά κοινοβούλια. Γιατί; Γιατί ακόμα δεν έχουμε κάνει τα βήματα που θα έπρεπε να είχαμε κάνει για να δημιουργήσουμε τους όρους μιας πιο ομοσπονδιακής Ευρώπης. Βέβαια απέχουμε πολύ από το να γίνουμε ΗΠΑ: είναι δύσκολο, οι όλες οι χώρες της Ευρώπης έχουμε την ταυτότητά μας, τις παραδόσεις μας. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει από το να υιοθετήσουμε κοινές πολιτικές που θα οδηγήσουν στην πολιτική ολοκλήρωση της Ευρώπης, όπως στην ασφάλεια, την άμυνα, την εξωτερική πολιτική, τη διαχείριση του μεταναστευτικού και κυρίως την οικονομία. Και το λέω αυτό γιατί αν είχε προηγηθεί η οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης και δεν προχωρούσαμε πρώτα στην υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος χωρίς να έχουμε και την αντίστοιχη ενοποίηση των οικονομιών μας, ούτε κρίση θα είχαμε αντιμετωπίσει ούτε αυτά που ζουν κάποιοι εκ των λαών της Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένου και του ελληνικού. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία τώρα. Η πολιτική δεν είναι μνημόσυνο, δεν είναι τι δεν έγινε και κλαίμε γι’ αυτό που δεν έγινε χτες, αλλά τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα.
Με αυτές τις σκέψεις λοιπόν, δεν θέλω να σας κουράσω πολύ, και αφού ευχαριστήσω και πάλι για τη φιλοξενία σε αυτή τη συνάντησή στη Αθήνα, θα ήθελα να σας προτρέψω να ξεφύγετε από τα στενά πλαίσια των τοπικο-αυτοδιοικητικών σας δράσεων. Θα κριθείτε από τους πολίτες για το αν και κατά πόσον παραδώσατε τις πόλεις και τις περιφέρειες καθαρότερές, πιο υγιεινές πιο σύγχρονες. Θα κριθείτε όμως περισσότερο και εσείς και εμείς μαζί σας γιατί είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία, από το αν παραδώσαμε μια κοινωνία που θα κυριαρχεί η ασφάλεια και η σιγουριά για να μπορεί να ασκήσει το όνειρό του ο νέος άνθρωπος, την επιχειρηματική του δραστηριότητα ο επιχειρηματίας, ο δημοσιογράφος και ο ακαδημαϊκός να μιλούν ελεύθερα. Να ζούμε δηλαδή σε ένα κράτος δικαίου που θα λειτουργεί στην πράξη, στο σημείο που θα συναντιέται πάντα με τον πολίτη. Γιατί αυτό είναι το χαρακτηριστικό των τοπικών κυβερνήσεων και περιφερειακών διοικήσεων. Εκεί όπου καθημερινά κρίνεται η σχέση με την οργανωμένη κοινωνία. 
Απαιτείστε περισσότερα. Διεκδικείστε περισσότερα. Μην εξαντληθείτε στο να διαμαρτύρεστε κατά καιρούς στις κατ’ ιδίαν επαφές σας με υπουργούς, επιτρόπους ή οποιονδήποτε άλλον. Δημιουργείστε ένα πανευρωπαϊκό αυτοδιοικητικό κίνημα με πρώτο σκοπό τη σωτηρία της Ευρώπης, την πολιτική της ολοκλήρωση και το κυριότερο την ανάδειξη του πολίτη ως κεντρικού πρωταγωνιστή για τις εξελίξεις που αφορούν στο μέλλον του. Γιατί από αυτόν κρινόμαστε όλοι σε όλα τα επίπεδα. Αλλά ποιος τον εκπροσωπεί σε πρώτο βαθμό; Η τοπική αυτοδιοίκηση. 
Σας τα λέω αυτά γιατί δεν πρέπει να χάνουμε μπροστά μας τη μεγάλη εικόνα. Δεν είναι απλώς, «κερδίζω τις εκλογές και γίνομαι δήμαρχος, περιφερειάρχης». Είναι «τι αφήνω πίσω μου και γιατί θα με θυμούνται οι επόμενες γενεές». Αυτό λοιπόν το απλό ερώτημα «γιατί να με θυμούνται» θα πρέπει να το απαντήσετε εσείς.
Προσωπικά, πιστεύω ότι στη δημοκρατία είναι σημαντικό για οποιονδήποτε και για οτιδήποτε του αναθέσουν, να έχει περάσει τουλάχιστον ένα στάδιο της ζωής του από την περιφερειακή ή την τοπική αυτοδιοίκηση γιατί σίγουρα εκεί θα έχει μάθει στην πράξη τι σημαίνει δημοκρατία και ευθύνη.  

Διαδώστε το!

glqxz9283 sfy39587stf02 mnesdcuix8
sfy39587stf03
sfy39587stp15