Ομιλία Ευρωπαίου Επιτρόπου Δ. Αβραμόπουλου στο 2ο Διεθνές Συνέδριο για την Ευρώπη στο Ελληνοαμερικανικό Πανεπιστήμιο, Αθήνα 21/9/2018

Print Friendly, PDF & Email
Ημερομηνία: 
22 Σεπ 2018
  • Αβραμόπουλος Avramopoulos
  • Αβραμόπουλος Avramopoulos

Video: https://youtu.be/-cp6gprP0vo

Είναι μεγάλη μου χαρά, να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας.  Εάν και είμαι καθ’ οδόν προς τις ΗΠΑ, στο σύντομο πέρασμά μου από την Αθήνα, συμμετέχω σε αυτή την πολύ σημαντική εκδήλωση. Θα ήθελα να σας συγχαρώ γι' αυτή την πρωτοβουλία, η οποία αποδεικνύει για άλλη μια φορά τις αξίες αυτού του ιδρύματος, αλλά και τον κεντρικό ρόλο όλων των πανεπιστημίων που συμμετέχουν στο διάλογο που ξεκίνησε για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της εποχής μας.

Κεντρικό ρόλο μεταξύ αυτών κατέχει το μέλλον της Ευρώπης και των ευρωατλαντικών σχέσεων. Βρισκόμαστε σε μια ιστορική συγκυρία, όπου τόσο η Ευρώπη όσο και οι Ηνωμένες Πολιτείες βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Μόλις μία ημέρα μετά από μια σημαντική άτυπη Ευρωπαϊκή Διάσκεψη Κορυφής στο Σάλτσμπουργκ, το ενδιαφέρον εστιάζεται φυσικά στις εσωτερικές πολιτικές που θα καθορίσουν το κοινό μας μέλλον. Θα ήθελα, ωστόσο, να υπογραμμίσω ότι τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τεράστιες προκλήσεις με έναν κοινό παρονομαστή: τις ανησυχίες των πολιτών μας και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Συνεργάζομαι στενά με τους εταίρους μας στις ΗΠΑ για να εμβαθύνουμε τη συνεργασία μας στον τομέα της ασφάλειας. Είμαι ακόμα πιο αισιόδοξος για αυτό, μετά την επιτυχή συνάντηση του προέδρου Juncker με τον Πρόεδρο Trump, που τερμάτισε μια εμπορική διαμάχη πριν ακόμα ξεκινήσει.

Σε καθημερινή βάση, είμαστε όλοι παραλήπτες ανησυχητικών ειδήσεων. Νέων, που φέρνουν στο μυαλό μας δύσκολες στιγμές για τις σημερινές γενιές και ακόμη πιο δύσκολες για τις επόμενες. Χωρίς αμφιβολία, αυτοί οι καιροί απαιτούν ένα ισχυρό αίσθημα ευθύνης, τολμηρές αποφάσεις και σαφείς πολιτικές επιλογές.

Οι πολίτες, όπως σωστά είπατε πριν, ανησυχούν. Και αυτό είναι απολύτως δικαιολογημένο. Αναζητούν αξιόπιστες λύσεις για να ξεφύγουν από την αβεβαιότητα και την ανασφάλεια που έχει δημιουργηθεί γύρω μας.  Σήμερα, εξήντα και πλέον χρόνια μετά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, η Ευρώπη βιώνει έναν ισχυρό σεισμό στα θεμέλια της. Η οικονομική κρίση, οι πρωτοφανείς μεταναστευτικές ροές και η παράλληλη κρίση από τις διαδοχικές τρομοκρατικές επιθέσεις, θέτουν υπό αμφισβήτηση τις βάσεις μας.

Η Ευρώπη δεν ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει αυτές τις παράλληλες κρίσεις. Η Ένωση ήταν απροετοίμαστη. Τα κράτη μέλη ήταν απροετοίμαστα. Η Ευρώπη βρέθηκε προ εκπλήξεως το 2015. Οι βασικές αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε το ευρωπαϊκό σχέδιο, οι αρχές της αλληλεγγύης και της ευθύνης, κλονίζονται και αμφισβητούνται. Χωρίς αυτές τις αρχές δεν μπορεί να υπάρξει Ευρώπη. Είναι καθήκον μας να υπερασπιζόμαστε και να προστατεύουμε αυτές τις αρχές, όπως η γενιά που κληρονόμησε το όραμα του Schuman και του Monnet. Και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε, ως θεματοφύλακες των Συνθηκών. Όλοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να συνειδητοποιήσουν αυτή την ευθύνη και να κάνουν το ίδιο. Έχω την ευθύνη της αντιμετώπισης των παράλληλων κρίσεων στο μεταναστευτικό και την εσωτερική ασφάλεια, στο όνομα μιας ενωμένης Ευρώπης.

Και θα είμαι ειλικρινής. Όχι πάντα κάτω από εύκολες συνθήκες σε ό,τι αφορά την κατανόηση και τη συνεργασία με ορισμένες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Εδώ, θα ήθελα να διαχωρίσω τα κράτη μέλη και τις κυβερνήσεις. Είναι καλύτερα να μην αναφερόμαστε στα κράτη μέλη αλλά στις κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις πρέπει να γνωρίζουν ότι έρχονται και φεύγουν. Τα κράτη μέλη όμως θα είναι εκεί.

Μέσα από τις στάχτες των δυο παγκοσμίων πολέμων, συνετοί, οραματιστές και αποφασισμένοι ηγέτες, στο όνομα των προσδοκιών των ευρωπαϊκών λαών, οικοδόμησαν την Ευρώπη της ειρήνης, της δημοκρατίας, της σταθερότητας, της προόδου. Άφησαν πίσω τις δραματικές τους εμπειρίες και αντιπαλότητες αιώνων και επέλεξαν να ιδρύσουν μια ένωση κρατών πάνω στις βασικές αρχές της αλληλεγγύης και της υπευθυνότητας. Και οι αρχές αυτές δεν είναι μόνο ηθικές. Είναι νομικά δεσμευτικές για όλα τα κράτη-μέλη που έχουν συνυπογράψει και αποδεχθεί τα ιδρυτικά κείμενα της Ένωσης, όπου και διατυπώνονται με σαφήνεια. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι ο όρος "αλληλεγγύη" αναφέρεται στο κείμενο των ιδρυτικών συνθηκών 17 φορές.

Στις μέρες μας, ωστόσο, εξήντα χρόνια από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης οι αρχές αυτές παραγνωρίζονται. Επικίνδυνες δυνάμεις του λαϊκισμού και του εθνικισμού αποδυναμώνουν το περιεχόμενο της Ευρώπης και το ευρωπαϊκό εγχείρημα αμφισβητείται. Πολλοί ξεχνούν το σκοτεινό παρελθόν και θεωρούν δεδομένη την ευημερία, τη δημοκρατία και την πρόοδο.   

Κάποιες κυβερνήσεις, έχοντας στρέψει την προσοχή τους στο εσωτερικό των χωρών τους και αγνοώντας τις ευθύνες τους, εξέθρεψαν συνειδητά τον ευρωσκεπτικισμό, εισάγοντας τον λαϊκισμό στον καθημερινό πολιτικό τους λόγο. Με τον τρόπο αυτό γυρνούν την πλάτη τους στις θεμελιώδεις Ευρωπαϊκές αρχές και αξίες όπως το Κράτος Δικαίου, η αλληλεγγύη και η κοινή ευθύνη. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί συνέπεια της μεγαλύτερης κρίσης που διέρχεται η Ευρώπη σήμερα: μια κρίση υπαρξιακή.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η Ένωσή μας γίνεται λίγο μικρότερη, καθώς ένα μέλος πήρε την απόφαση να την εγκαταλείψει. Το γεγονός αυτό, όμως, σε καμία περίπτωση δεν μας καθιστά πιο αδύναμους. Αντιθέτως, τα κράτη μέλη στέλνουν καθημερινά ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ της δημοκρατίας και της κοινής ευρωπαϊκής πορείας στο μέλλον, μέσω του σεβασμού στη διαφορετικότητα και της αλληλεγγύης που επιδεικνύουν στην πράξη.

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στιγμάτισαν τις κοινωνίες μας και καλλιέργησαν το φόβο. Στόχος μας είναι να προστατεύσουμε την Ευρώπη και να διασφαλίσουμε την ασφάλεια των πολιτών της. Παράλληλα οφείλουμε να συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε το ανοικτό πνεύμα και την ανεκτικότητα, που αποτελούν τη βάση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τις παράλληλες κρίσεις στο μεταναστευτικό και την ασφάλεια θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό και το μέλλον της Ένωσης μας. Ορισμένοι πίστευαν ότι ο καταλύτης για την αμφισβήτηση της Ευρώπης θα ήταν η οικονομική κρίση. Τελικά αποδεικνύεται ότι είναι η προσφυγική και μεταναστευτική κρίση. Και τούτο γιατί η διαχείριση της κρίσης αυτής κλόνισε τις δυο βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηρίζεται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: την αλληλεγγύη και την υπευθυνότητα. 

Το μεταναστευτικό, επομένως, αποτελεί βασική προτεραιότητα, κάτι το οποίο είχε λάβει υπόψη του ο Πρόεδρος Γιούνκερ, όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του και δημιούργησε το χαρτοφυλάκιο του Επιτρόπου Μετανάστευσης για πρώτη φορά το 2014. Ήταν τιμή, αλλά και ιδιαίτερη πρόκληση για μένα να αναλάβω την θέση και την ευθύνη αυτή, καθώς ως Έλληνας βρίσκομαι πολύ κοντά στο επίκεντρο της προσφυγικής κρίσης. 

Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια και εργαζόμαστε για να προωθήσουμε μια κοινή ευρωπαϊκή προσέγγιση σε ό, τι αφορά την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Ένα φαινόμενο που θα είναι εδώ για πολλές δεκαετίες ακόμα. Ζούμε στην εποχή της ανθρώπινης κινητικότητας. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι στον κόσμο υπάρχουν σχεδόν 75 εκατομμύρια άνθρωποι που είναι πρόσφυγες και περισσότεροι από 260 εκατομμύρια που είναι μετανάστες, επιδιώκοντας μια καλύτερη ζωή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το μεταναστευτικό έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο ζήτημα. 

Μόλις πριν από δύο χρόνια, πήρα την πρωτοβουλία να συναντήσω τον πρώην Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και πρότεινα να συγκληθεί στη Νέα Υόρκη μια έκτακτη Γενική Συνέλευση για τη μετανάστευση, κάτι που συνέβη. Και, όπως θυμάστε, ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος Ομπάμα είχε κάνει το ίδιο. Ο κόσμος είναι παγκοσμιοποιημένος, αλλά η Ευρώπη βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της κρίσης. Σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων επιθυμεί μια κοινή ευρωπαϊκή λύση στο μεταναστευτικό και αυτό είναι ακριβώς αυτό που κάνουμε τα τελευταία τρία χρόνια.

Στον τομέα της μετανάστευσης έχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο, πρέπει, όμως, να γίνουν, ακόμη, πολλά περισσότερα. Από την πρώτη στιγμή εντείναμε τις προσπάθειές μας και καταφέραμε να υιοθετήσουμε, για πρώτη φορά στην Ευρώπη, την Ευρωπαϊκή Ατζέντα για τη Μετανάστευση. Δεν αντιμετωπίσαμε μόνο τις άμεσες ανάγκες αλλά προτείναμε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική. Σημασία έχει τώρα να προχωρήσουμε ενωμένοι και να διαχειριστούμε αποτελεσματικά τη μετανάστευση. Η Ευρώπη πρέπει να είναι καλύτερα προετοιμασμένη για όποια επόμενη, μελλοντική κρίση. Ξέρετε ότι ζούμε σε μια πολύ ασταθή περίοδο. Υπάρχει ένα τόξο αστάθειας που εκτείνεται από την Τυνησία στην Ουκρανία. Είναι καλό να γνωρίζουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται πολύ κοντά στην καρδιά αυτού του ασταθούς γεωπολιτικού περιβάλλοντος.

Η μεταρρύθμιση του Κοινού Ευρωπαϊκού Συστήματος Ασύλου, εξακολουθεί να αποτελεί προτεραιότητά μας. Πρέπει να επιτύχουμε τη σωστή ισορροπία μεταξύ ευθύνης και αλληλεγγύης. Χρειαζόμαστε ένα πιο εναρμονισμένο και αποτελεσματικό σύστημα όπου όλα τα κράτη μέλη θα έχουν τις ίδιες συνθήκες υποδοχής και θα εφαρμόζουν τις ίδιες διαδικασίες χορήγησης ασύλου.

Πρέπει να συνεχίσουμε τη δράση μας για τη διάσωση ζωών, την προστασία των παιδιών-μεταναστών, τη δημιουργία ασφαλών και νόμιμων οδών προς την Ευρώπη, την προστασία των εξωτερικών μας συνόρων, την καταπολέμηση των εγκληματικών δικτύων διακινητών και την  αποτελεσματική επιστροφή όσων δεν έχουν δικαίωμα παραμονής στην ΕΕ.

Η πολιτική των επιστροφών και η αποτελεσματικότητα τους είναι ένα κρίσιμο στοιχείο. Οι επιστροφές αποτελούν σημαντικό παράγοντα για την πιο αποτελεσματική πρόληψη της παράτυπης μετανάστευσης. Μέσω του συνδυασμού των προσπαθειών μας, η Ένωση θα ασκήσει ισχυρότερη πίεση προς τρίτες χώρες για να διασφαλισθεί η συνεργασία τους σε ό, τι αφορά τις επανεισδοχές και τις επιστροφές. Έχω ταξιδέψει από τη μια πλευρά της Αφρικής στην άλλη, για να συζητήσω με τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών ώστε να επιστρέψουν οι πολίτες τους και να συνεργαστούν μαζί μας, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ευρώπη είναι ο κύριος δωρητής όσον αφορά στην ανάπτυξη αυτών των χωρών. Οι αποικιοκρατικές εποχές έχουν τελειώσει και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταλάβουν ορισμένοι ηγέτες στην Ευρώπη, οι οποίοι πιστεύουν ότι συζητώντας με την Αφρική μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αφρικανικές κυβερνήσεις όπως έκαναν πριν από δύο αιώνες. Αλλά η Ευρώπη δείχνει τον δρόμο.

Θα πρέπει να παραδεχθούμε και να αναγνωρίσουμε ότι το μεταναστευτικό κύμα δεν θα κοπάσει τόσο εύκολα. Το τόξο της κρίσης που περιβάλλει την Ευρώπη, θα συνεχίσει να φέρνει πρόσφυγες. Η σταθεροποίηση της κατάστασης μπορεί να γίνει μόνον σε μακροπρόθεσμη βάση, με διαρθρωτικές λύσεις. 

Σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση αποτελεί η επιτυχής εφαρμογή της Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας, χάρη στην οποία μειώσαμε σημαντικά τις παράτυπες αφίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Σας υπενθυμίζω ότι το 2015, περισσότεροι από 13-14.000 άνθρωποι διέσχιζαν καθημερινά τα ευρωπαϊκά σύνορα από το Αιγαίο. Σήμερα, οι αριθμοί αυτοί έχουν μειωθεί δραματικά, χάρη στην εφαρμογή αυτής της Δήλωσης. Θέλω να διευκρινίσω ότι δεν μιλάμε για συμφωνία, διότι θα έπρεπε να επικυρωθεί από τα εθνικά κοινοβούλια και αυτό δεν θα συνέβαινε ποτέ. Ψάξαμε για ιδέες, μέχρι να ανακαλύψουμε αυτή τη μέθοδο της Δήλωσης. Και η Τουρκία σέβεται τη Δήλωση.

Επιπλέον, εκτός από τη συνεργασία μας με την Τουρκία, εντείνουμε τις προσπάθειές μας στην Κεντρική Μεσόγειο. Είναι σημαντικό να δείξει η Ευρώπη αλληλεγγύη προς την Αφρική και να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα αίτια της μετανάστευσης. Είναι ανάγκη να υπάρξει πιο στενή συνεργασία με τις τρίτες χώρες σε όλες τις πτυχές της μετανάστευσης.

Σε ό, τι αφορά τη νόμιμη μετανάστευση, η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που γερνάει, με ελλείψεις δεξιοτήτων σε σημαντικούς τομείς της οικονομίας. Πρέπει να δημιουργήσουμε νόμιμες διόδους για τους μετανάστες που έχει ανάγκη η ευρωπαϊκή οικονομία και που θα συμπληρώσουν τις προσπάθειες που καταβάλλουμε για την πλήρη απασχόληση του εργατικού μας δυναμικού. Η οικονομική μετανάστευση δεν είναι και δεν πρέπει να είναι παράτυπη.

Η παροχή προστασίας σε αυτούς που την έχουν ανάγκη αποτελεί ηθική και νομική μας υποχρέωση. Οι προκλήσεις του μεταναστευτικού θα συνεχίσουν να διαμορφώνουν το μέλλον της Ευρώπης. Την ίδια στιγμή, η κινητικότητα αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό της εποχής μας. Δεν μπορούμε να τη σταματήσουμε, αλλά μπορούμε να τη διαχειριστούμε πιο αποτελεσματικά. Σε αυτή τη βάση, προτείναμε την περαιτέρω ενίσχυση και προστασία της Σένγκεν, που επιτρέπει σε περισσότερους από 400 εκατομμύρια ανθρώπους να μετακινούνται ελεύθερα. 

Ανήκω σε μια γενιά που έχει ζήσει τις σφραγίδες και τις ουρές κατά τον έλεγχο των διαβατηρίων, ακόμα και την αβεβαιότητα, όταν διασχίζαμε τα ευρωπαϊκά σύνορα. Η Σένγκεν είναι το πιο απτό επίτευγμα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Θα πρέπει να τη διατηρήσουμε και να την υπερασπιστούμε. Οι νέοι, που βρίσκονται σήμερα στο ακροατήριο, δεν έχουν ζήσει ποτέ, αυτό που έχω ζήσει ως μέλος της προηγούμενης γενιάς. Επομένως, είναι καθήκον μας να υποστηρίξουμε και να υπερασπιστούμε τη Σένγκεν. Η Σένγκεν διακυβεύεται λόγω της μεταναστευτικής κρίσης. Έχουμε περάσει πολύ δύσκολες στιγμές, διότι ορισμένα κράτη μέλη πιστεύουν ότι είναι καιρός να επαναφέρουν τους συνοριακούς ελέγχους, και η μετανάστευση ήταν στο επίκεντρο των ανησυχιών τους.

Ωστόσο, η Σένγκεν εξακολουθεί να υπάρχει. Δεν θα κρυφτώ πίσω από κενά λόγια: αν καταρρεύσει η Σένγκεν, θα είναι η αρχή του τέλους για την Ευρωπαϊκή Ένωση όπως την γνωρίζουμε σήμερα. Ορισμένοι χρησιμοποίησαν, επίσης, τις διαδοχικές τρομοκρατικές επιθέσεις για να δικαιολογήσουν την απομόνωση και τα κλειστά σύνορα. Αλλά δεν μπορείς να παλέψεις «ιδέες» με σύνορα, τοίχους και συρματοπλέγματα. Οι περισσότερες από τις επιθέσεις στην Ευρώπη διεπράχθησαν από άτομα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις κοινωνίες μας. Από ανθρώπους που πίστεψαν στη δηλητηριώδη προπαγάνδα και σήκωσαν όπλα εναντίον των συμπολιτών τους. Ευρωπαίοι πολίτες που ριζοσπαστικοποιήθηκαν εν μία νυκτί και προέβησαν σε τρομοκρατικές επιθέσεις. Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την τρομοκρατική ιδεολογία και να στερήσουμε από τους τρομοκράτες το χώρο, τα μέσα και τους πόρους για να διαπράξουν τις μισητές πράξεις τους.

Προσπαθώ τα τελευταία χρόνια να πείσω τα κράτη μέλη να συνεργαστούν, να ανταλλάξουν πληροφορίες, να εμβαθύνουν την εμπιστοσύνη μεταξύ τους. Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας: δυστυχώς, το «βαθύ κράτος» εξακολουθεί να αντιστέκεται στην Ευρώπη. Γι' αυτό, μπροστά σε αυτό το πρόβλημα, πριν από δυόμισι χρόνια, με τον Πρόεδρο Juncker, παρουσιάσαμε την τολμηρή ιδέα μιας Ένωσης Ασφαλείας στην Ευρώπη.

Όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου στις Βρυξέλλες, είπα ότι οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες πληροφοριών θα πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ τους και, γιατί όχι, να δημιουργήσουμε μια ευρωπαϊκή CIA. Ορισμένες χώρες το αποδέχθηκαν, άλλες όχι, επειδή, όπως είπα, το «βαθύ κράτος» αντέδρασε. Δεν θα αναφέρω αυτές τις χώρες τώρα, επειδή έχουν αλλάξει τις ιδέες τους, δυστυχώς, μετά από αυτό που έχουν βιώσει με αυτές τις φρικτές τρομοκρατικές επιθέσεις. Ήταν όμως αργά.

Μια Ένωση εμπιστοσύνης και διασυνοριακής συνεργασίας, όπου η ασφάλεια ενός κράτους μέλους θα είναι και η ασφάλεια όλων των κρατών μελών. Θέλω να γνωρίζετε ότι αν οι υπηρεσίες ασφαλείας των ευρωπαϊκών κρατών μελών είχαν ήδη αρχίσει τη συνεργασία τους νωρίτερα, αυτοί που διέπραξαν τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι θα είχαν συλληφθεί πριν φτάσουν εκεί. Μπόρεσαν να διασχίσουν τρία κράτη μέλη της ΕΕ και τρία Βαλκανικά κράτη και να φτάσουν στις Βρυξέλλες, έστησαν την έδρα τους και προέβησαν στη συγκεκριμένη τρομοκρατική επίθεση.

Επομένως, χρειαζόμαστε συνεργασία και ανταλλαγή πληροφοριών. Οι πληροφορίες ενός κράτους μέλους δεν πρέπει να φυλάσσονται στα εθνικά συρτάρια, αλλά να μοιράζονται και χρησιμοποιούνται όσο το δυνατόν περισσότερο για να αποτρέψουν τις απειλές σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρύτερη γειτονιά μας. Ήμουν χθες στο Βελιγράδι, σε μια υπουργική διάσκεψη για την κυβερνοασφάλεια και αυτό είναι το μήνυμα που έστειλα σε όλους τους ηγέτες της λεγόμενης περιοχής των Δυτικών Βαλκανίων: ξεκινήστε να συνεργάζεστε με εμάς. Ανταλλάξτε τις πληροφορίες, απαλλαγείτε από τις αντιξοότητες του παρελθόντος και  μην επιτρέπετε στα Βαλκάνια να «επανα-βαλκανοποιηθούν», ανοίγοντας την πόρτα του εθνικισμού και του λαϊκισμού.

Έτσι εργαζόμαστε τώρα: ενισχύουμε τη συνεργασία μεταξύ των αστυνομικών αρχών και των υπηρεσιών πληροφοριών, βελτιώνουμε τα συστήματα πληροφοριών μας και τη διαλειτουργικότητά τους, δημιουργούμε και να αξιοποιούμε τα εργαλεία για την πρόληψη των κινήσεων των τρομοκρατών, την παρεμπόδιση της πρόσβασής τους σε μέσα και υλικά για τρομοκρατικές επιθέσεις, την αναχαίτιση της διάδοση της τρομοκρατικής προπαγάνδας στο διαδίκτυο. Στο διαδίκτυο βρίσκεται τώρα το πιο σημαντικό πεδίο μάχης κατά της τρομοκρατίας. Γιατί, η DAESH νικήθηκε στα εδάφη της, αλλά όχι και στο διαδίκτυο.

Εκεί πρέπει πρώτα να εξαλείψουμε την παρουσία της τρομοκρατίας, ώστε να στερήσουμε από τους τρομοκράτες τη δυνατότητα να στρατολογούν, να ριζοσπαστικοποιούν και να δοξάζουν τις φρικαλεότητές τους. Αυτός ήταν ακριβώς ο στόχος μας το 2015, όταν ίδρυσα το Ευρωπαϊκό Διαδικτυακό Φόρουμ με την συμμέτοχή όλων των σημαντικών διαδικτυακών φορέων, σε μια εθελοντική συνεργασία βασισμένη στην εμπιστοσύνη και τη συνεργασία. Και μπορώ να σας πω ότι όλες αυτές οι μεγάλες πλατφόρμες, όπως το Facebook, η Google και το Twitter, συνεργάστηκαν μαζί μας. Και είδαμε τα πρώτα απτά αποτελέσματα της συνεργασίας, βασισμένα στην εμπιστοσύνη. Τώρα, κάνουμε ένα βήμα μπροστά, με ισχυρούς κανόνες για να διασφαλίσουμε ότι όλες οι εταιρείες του διαδικτύου συνεργάζονται κατά της τρομοκρατίας - και όχι μόνο αυτές που εντάχθηκαν στο φόρουμ της ΕΕ για το Διαδίκτυο.

Κάποιοι ανησυχούν για την εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων προς τις "Βρυξέλλες". Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η Ευρώπη δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι εύκολο αλλά και ταυτόχρονα ανεύθυνο και λαϊκιστικό, να ασκούμε πάντα κριτική στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Ευρώπη είμαστε όλοι, κυβερνήσεις, πολιτικοί, πολίτες, πολιτικά κόμματα, επιχειρήσεις και επιχειρηματική κοινότητα, τα μέσα. Η επιτυχία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος αποτελεί κοινή ευθύνη όλων.

Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι για να είμαστε ισχυροί. Αυτό είναι το νόημα της Ένωσης, να γινόμαστε καλύτεροι, μαζί. Δεν μπορούμε να θεωρούμε δεδομένο ό, τι έχουμε επιτύχει μέχρι σήμερα. Η καλύτερη επιλογή είναι να προχωρήσουμε ενωμένοι και τα 27 Κράτη Μέλη της ΕΕ. Δεν μπορούμε να διαιρεθούμε ή να κινηθούμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Επειδή η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια ακόμη πρόκληση, μια ακόμη απειλή, να επανέλθει στο πρόσφατο σκοτεινό παρελθόν της.

Φυσικά και δεν μπορούμε να γίνουμε μια Ομοσπονδιακή Ένωση. Μπορούμε, όμως, να αποκτήσουμε ομοσπονδιακού τύπου λειτουργίες στο μεταναστευτικό και την ασφάλεια, την άμυνα, την οικονομία, την εξωτερική πολιτική. Αυτή η προσέγγιση ήταν, είναι και πάντοτε θα είναι σύμφωνη με τις βασικές αρχές των Συνθηκών: των κοινών μας αξιών και της υποχρέωσής μας για αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και των κρατών μελών. Ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός είναι να στηριχθεί και να ενισχυθεί, ακόμη περισσότερο, η ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Όσον αφορά στη χώρα μας, η Ευρώπη λειτούργησε καταλυτικά στην πραγματοποίηση σημαντικών και διαρθρωτικών αλλαγών. Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, η Ελλάδα έχει πετύχει σπουδαία επιτεύγματα με τη βοήθεια της Ένωσης. Ωστόσο δεν πρέπει να παραβλέπουμε τις δικές μας ευθύνες για να γίνει η Ελλάδα μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτεία, τις ευθύνες που όλοι οι Έλληνες πολίτες εξίσου μοιραζόμαστε, πέρα από πολιτικές και προσωπικές πεποιθήσεις. Η βασική πηγή της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα δεν αφορά στην πραγματική της οικονομία, αλλά στην αναχρονιστική λειτουργία του κράτους που πρέπει να αλλάξουμε και να μεταρρυθμίσουμε. 

Οι ευθύνες αυτές παραμένουν μεγάλες και ίσως εξηγούν γιατί η κατεξοχήν αυτή ευρωπαϊκή χώρα, θεμέλιο ιστορικό και πολιτισμικό της Ευρώπης, βρίσκεται σε κρίση. Ωστόσο, ο δρόμος προς την έξοδο δεν μπορεί παρά να είναι μόνον ο δρόμος της Ευρώπης, που αυτή και μόνον μπορεί να εγγυηθεί ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα μας και να εξασφαλίσει μεγαλύτερη ασφάλεια, σταθερότητα, εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών και ειρήνη στη χώρα μας και στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καλείται να κάνει σωστή χρήση της ιστορικής και γεωπολιτικής της θέσης, των πολιτικών και πολιτισμικών δεσμών με την ευρωπαϊκή οικογένεια και τα γειτονικά έθνη, διαδραματίζοντας έναν υπεύθυνο ρόλο, ως σταθερός και σταθεροποιητικός γεωπολιτικός παράγοντας. Αυτή τη σφαιρική προσέγγιση για τη σχέση και τη θέση της στην Ευρώπη καλείται η Ελλάδα να λάβει, συμβάλλοντας στη συνολική και συλλογική προσπάθεια για την ενίσχυση και ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.

Η ευρωπαϊκή οικογένεια κατάφερνε πάντα να βγαίνει πιο δυνατή μέσα από εσωτερικές κρίσεις, γιατί πάντα επέλυε τα προβλήματά της με τον  διάλογο και τον συμβιβασμό, με πνεύμα ενότητας και αλληλεγγύης. Αυτή είναι η πεμπτουσία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, αυτό αντιπροσωπεύουν οι δημοκρατικές μας αξίες. Οι μελλοντικές γενιές θα μας κρίνουν αυστηρά εάν επιστρέψουμε στο σκοτεινό παρελθόν, σε καιρούς διχασμού, εθνικιστικού ανταγωνισμού, κλειστών συνόρων και πολέμων. Έχουμε καθήκον απέναντι στις μελλοντικές γενιές, να ενισχύσουμε την Ευρώπη και να κρατήσουμε ζωντανό το ευρωπαϊκό όραμα.

Οι περισσότερες από τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι κοινές και δεν γνωρίζουν σύνορα. Μόνο εργαζόμενοι από κοινού μπορούμε να προστατεύσουμε και διασφαλίσουμε τα συμφέροντα των χωρών μας και των πολιτών μας. Το μέλλον της Ευρώπης αναδύεται από το παρελθόν και την ιστορία της, η οποία έχει αποδείξει ότι ο μόνος δρόμος προς τα μπρος είναι μια Ευρωπαϊκή Ένωση ενωμένη.

Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Είναι μια στιγμή ευθύνης για όλους μας. Δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο αυτό που μας κληροδοτήθηκε από τις προηγούμενες γενιές. Ίσως, δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε η πιο προνομιούχος γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είμαστε οι μόνοι που δεν έχουμε ζήσει πόλεμο. Άλλοι το έκαναν. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να γυρίσουμε σε αυτές τις σκοτεινές στιγμές. Ο Μαρξ είπε - και δεν είμαι μαρξιστής - ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αυτός είναι λάθος. Οι άνθρωποι επαναλαμβάνουν την ιστορία, επειδή δεν την διαβάζουν και δεν μαθαίνουν από αυτή.

Μετάφραση από τα αγγλικά: https://ec.europa.eu/commission/commissioners/2014-2019/avramopoulos/ann...

Διαδώστε το!

glqxz9283 sfy39587stf02 mnesdcuix8
sfy39587stf03
sfy39587stp15