ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΕΣΤΙΑ»
Η κοινωνία αρνείται να το αποδεχθεί
Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 κατέρρευσαν, το ένα μετά το άλλο, τα κομμουνιστικά καθεστώτα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Αιτία της καταρρεύσεως ήταν ότι δεν μπόρεσαν να σταθούν στο διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό.
Επί δεκαετίες προσπαθούσαν να καλύψουν τις αδυναμίες τους καταπιέζοντας τους πολίτες. Όταν όμως ήλθε η παγκοσμιοποίησις, δεν άντεξαν. Η διαφορά από την ελεύθερη οικονομία ήταν τόσο εμφανής, ώστε το κομμουνιστικό σύστημα κατέρρευσε.
Το κοινωνικό κράτος
Σήμερα, δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού τελεί υπό κατάρρευσιν το ευρωπαϊκό κοινωνικό σύστημα. Οι πιέσεις αυτή την φορά έρχονται από τις αναδυόμενες οικονομίες της Άπω Ανατολικής και της Λατινικής Αμερικής. Εν μέσω πλήρους παγκοσμιοποιήσεως, ο διεθνής ανταγωνισμός έχει καταστεί πολύ πιο έντονος. Η Ευρώπη έχει παύσει να αποτελεί τον πυρήνα της παγκοσμίου βιομηχανίας και χάνει διαρκώς πόντους στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας. Αυτό προκαλεί αφόρητες πιέσεις στο λεγόμενο κράτος προνοίας, που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά, το οποίο δεν φαίνεται ότι μπορεί να αντέξει. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιέζουν οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως για διαρθρωτικές αλλαγές, οι οποίες καταλύουν το σύστημα εργασιακής και κοινωνικής προστασίας. Δεν παρεφρόνησαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, για να στραφούν κατά των πολιτών που τους ψηφίζουν. Απλώς κάνουν αυτό που πρέπει να κάνουν, για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Όταν το κόστος εργασίας σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία, που αριθμούν το 1/3 του παγκοσμίου πληθυσμού, είναι πέντε ή και δέκα φορές χαμηλότερο από ό,τι είναι στην Ευρώπη, η τελευταία δεν μπορεί να αντέξει τον ανταγωνισμό. Πρέπει να προσαρμοσθεί. Στην Ελλάδα, τα προβλήματα αυτά είναι ακόμη πιο έντονα. – Πρώτον, διότι έχουμε τον χαμηλότερο δείκτη ανταγωνιστικότητος στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και αν δεν τον βελτιώσουμε, θα χάσουμε ακόμη και τις αγορές εκείνες που μας έχουν απομείνει. – Δεύτερον, διότι έχουμε ένα δημόσιο τομέα που τελεί υπό πτώχευση. Και ο οποίος όχι μόνον αποστερεί πόρους από τον ιδιωτικό τομέα, αλλά παρεμποδίζει συστηματικά την ανάπτυξή του. – Τρίτον, διότι στη χώρα μας δεν υπάρχει καν οικονομικό σύστημα. Είναι η ελληνική οικονομία φιλελεύθερη; Είναι σοσιαλιστική; Προφανώς, είναι λίγο από όλα, οπότε καταρρέει από μόνη της.
Όπως ο Τιτανικός
Το τραγικό είναι πως τα προβλήματα αυτά που στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι πρώτο θέμα στην πολιτική ατζέντα, στην Ελλάδα κρύβονται. • Το ΠΑΣΟΚ λαμβάνει μέτρα υπό την πίεση της τρόικα, αλλά δεν εξηγεί γιατί τα λαμβάνει. Δεν τολμάει να παραδεχθεί ότι το σύστημα το οποίο επρέσβευε μέχρι τώρα κατέρρευσε. Και ότι για αυτό καταλύεται το κοινωνικό κράτος. • Η Νέα Δημοκρατία κρύβεται και αυτή πίσω από το δάκτυλό της. Μιλάει για κοινωνικό φιλελευθερισμό και αντιτίθεται στην «κονιορτοποίηση» των εργασιακών σχέσεων, όταν τελεί υπό κατάρρευσιν το σύστημα που και εκείνη υπηρέτησε. • Τα κόμματα της Αριστεράς κατηγορούν το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία για δήθεν «νεοφιλελευθερισμό». Αλλά το σύστημα που καταρρέει δεν είναι ο φιλελευθερισμός, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόσθηκε. Καταρρέει ο σοσιαλ-κρατισμός. Όταν ο κ. Παπακωνσταντίνου έκανε πέρυσι την ατυχή δήλωση περί «Τιτανικού», η έννοια ήταν ότι, όπως οι επιβάτες του Τιτανικού, έτσι και κάποιοι στην Ελλάδα δεν είχαν πάρει είδηση ότι το σκάφος της οικονομίας βυθίζεται. Δυστυχώς, αυτό ισχύει και σήμερα. Ένα ολόκληρο σύστημα καταρρέει. Και αντί η κοινωνία μας να δημιουργήσει ένα νέο βιώσιμο σύστημα, προσπαθεί να σώσει αυτό που καταρρέει.
Ημ/νία Δημοσίευσης: Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»