Του Γιώργου Χαρβαλιά Εφημ. Τύπος Της Κυριακής
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ προεκλογικές δεσμεύσεις του Αντώνη Σαμαρά κινδυνεύει να καεί προτού καν φτάσει στο στάδιο της εξαγγελίας, από λανθασμένους χειρισμούς, επιπόλαιες διαρροές και διαφαινόμενη διάσταση απόψεων μεταξύ του Μεγάρου Μαξίμου και του Υπουργείου Εξωτερικών. Η σπουδή ορισμένων να αποκομίσουν εντυπώσεις και εύσημα στο μέτωπο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) οδήγησε σε διοχέτευση πληροφοριών περί επικείμενης… εντυπωσιακής πρωτοβουλίας και κατά συνέπεια σε πλήρη απώλεια του στοιχείου του αιφνιδιασμού που είναι απαραίτητο σε τέτοιου είδους ενέργειες.
ΤΟ ΤΙ ΕΙΧΕ στο μυαλό της η κυβέρνηση, ή, εν πάση περιπτώσει, αφενός το παράκεντρο εξουσίας του Μεγάρου Μαξίμου που θεωρεί αποκλειστική του αρμοδιότητα την ΑΟΖ και αφετέρου το καθ΄ ύλην αρμόδιο υπουργείο Εξωτερικών που θα κληθεί να προβεί στους απαραίτητους χειρισμούς, παραμένει εξόχως σαφές. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η «σκληρή γραμμή» προέβλεπε μονομερή ανακήρυξη της ΑΟΖ με αιφνιδιαστική ελληνική πρωτοβουλία που θα έπιανε τους Τούρκους στον ύπνο και, σύμφωνα με άλλη θεωρία, το υπουργείο Εξωτερικών, προσγειωμένο στη θλιβερή πραγματικότητα που λέει ότι στη σημερινή συγκυρία δεν είμαστε σε θέση να πουλάμε τσαμπουκάδες, επιχειρούσε να βρει μια μεσοβέζικη φόρμουλα που δεν θα ερέθιζε εξ ορισμού τα ανακλαστικά της Άγκυρας.
ΣΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ είμαι πάντα υπέρ των «σκληρών γραμμών», σε σημείο που έχω κατηγορηθεί και ως… θερμοκέφαλος. Υπό μια αυστηρή προϋπόθεση όμως: ότι αυτοί που διαχειρίζονται την τύχη της χώρας είναι σε θέση να υποστηρίξουν τις επιλογές τους μέχρι τέλους και να αναλάβουν υπεύθυνα τα όποια ρίσκα αυτές συνεπάγονται. Δυναμική προάσπιση εθνικών συμφερόντων χωρίς κινδύνους για… παράπλευρές απώλειές δεν υπάρχει. Και το ζήτημα είναι να σταθμίζεις τους κίνδυνους ανάλογα με την εκάστοτε «θέση ισχύος» στην οποία μπορείς να βρεθείς εσύ ή ο αντίπαλος.
ΥΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ καθεστώς δανειακής ομηρίας στο οποίο βρίσκεται η πατρίδα μας, οποιαδήποτε κουβέντα περί… συγκριτικής ισχύος έναντι της Τουρκίας μόνο γέλια θα προκαλούσε. Γι΄ αυτό ίσως και στην προκειμένη περίπτωση η ελληνική… «κίνηση ματ» που προαναγγέλθηκε από κυριακάτικη εφημερίδα (!) ούτε πρόλαβε να εκδηλωθεί. Μοναδικό αποτέλεσμα όλης αυτής της αβασάνιστης παραφιλολογίας ήταν να απαντήσουν προκαταβολικά οι Τούρκοι σε… δημοσιεύματα, όπως αυτό του «Βήματος», και να προειδοποιήσουν ότι τέτοιες κινήσεις από ελληνικής πλευράς δεν θα γίνουν αποδεκτές.
ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ότι δεν είναι σαφές τι ακριβώς ήθελαν να πράξουν η ελληνική κυβέρνηση, το υπουργείο Εξωτερικών και ο σύμβουλος του Πρωθυπουργού που επιβλέπει το συγκεκριμένο project. Να υλοποιήσουν αυτούσια τη δέσμευση Σαμαρά δεν νομίζω, γιατί σε αυτό το περιβάλλον αστάθειας ουδείς θα διακινδύνευε μετωπική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Κάτι… μεσοβέζικο πρέπει να είχαν στο μυαλό τους, γι΄ αυτό και σύμφωνα με τη διαρροή δεν επρόκειτο περί ανακήρυξης ΑΟΖ, αλλά περί «κατάθεσης εξωτερικών ορίων και συντεταγμένων υφαλοκρηπίδας», υπό τη μορφή ρηματικής διακοίνωσης στον αρμόδιο φορέα των Ηνωμένων Εθνών.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, με τις διαρροές και τα «μισά βήματα» δεν ασκείται εξωτερική πολιτική. Ούτε βεβαίως έτσι… πιάνεται η Τουρκία στον ύπνο. Γι΄ αυτό και η έμφαση τα τελευταία 24ωρα όχι στο αν θα υποβάλει η Ελλάδα συντεταγμένες, αλλά στο αν θα συμμετάσχει ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς στην κοινή συνεδρίαση των υπουργικών συμβουλίων Ελλάδας – Τουρκίας, που προγραμματίζεται για το πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου.
ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ταξίδι του πρωθυπουργού μάλλον χαρακτήρα φιλικής χειρονομίας προς την άγκυρα έχει και όχι μονομερών ενεργειών που σχετίζονται με τα δικαιώματα εξορύξεων στο Αιγαίο. Ίσως στοχεύει στο να κατευναστούν οι ανησυχίες της Άγκυρας, ώστε να βρεθεί ένας τρόπος οριοθέτησης της ελληνικής ΑΟΖ χωρίς να προκληθεί κρίση. Σε κάθε περίπτωση, ο στοιχειώδης αλληλοσεβασμός μεταξύ των δύο κρατών περνάει πρώτα από την άρση του casus belli εκ μέρους της Τουρκίας. Αυτό πρέπει να απαιτήσει «εδώ και τώρα ο Αντ. Σαμαράς».
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Κυριακή, 13 Ιανουαρίου 2013
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»