Του Γεώργιου Π. Μαλούχου Εφημ. ΤΟ ΒΗΜΑ
ΠΕΝΤΕ ΜΟΛΙΣ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ μετά τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης για το ελληνικό χρέος, που προκάλεσαν τότε… ρίγη συγκίνησης και εκρήξεις ενθουσιασμού στις τάξεις των στελεχών της κυβέρνησής μας, το ενδεχόμενο πτώχευσης της Ελλάδας εντός του 2011 επανήλθε δριμύτερο και μάλιστα πολύ υψηλά στην ατζέντα των διεθνών συζητήσεων και ζυμώσεων.
Κορυφαίοι οίκοι αξιολόγησης και συνδεδεμένα με αυτούς μέσα ενημέρωσης άρχισαν και πάλι να «σπεκουλάρουν» σε βάρος της χώρας μας, αξιοποιώντας προς όφελος των συμφερόντων τους τόσο τη συνεχιζόμενη κραυγαλέα αναποφασιστικότητα και αναβλητικότητα των Ευρωπαίων ηγετών όσο και την πασιφανή και εξοργιστική πλέον ανικανότητα της ελληνικής κυβέρνησης να επιτύχει έστω και να προσεγγίσει τους οικονομικούς στόχους για τους οποίους έχει δεσμευθεί.
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, στη δημιουργία της βαριάς αυτής ατμόσφαιρας συμβάλλει επίσης καθοριστικά η αδυναμία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου μας να συνεννοηθούν και να συνεργασθούν για τη διαμόρφωση και την εφαρμογή ενός ρεαλιστικού και αποτελεσματικού σχεδίου, για την έξοδο από την κρίση. Ενός σχεδίου που θα συνεγείρει από κοινού όλες τις δημιουργικές δυνάμεις του έθνους, σε μια τιτάνια προσπάθεια για τη διόρθωση της σημερινής καταστροφικής μας πορείας, για τη βελτίωση δηλαδή της κάκιστης διεθνούς εικόνας μας και της εξαιρετικά αρνητικής ψυχολογίας στο εσωτερικό της χώρας. Και βέβαια, κυρίως, για την ανόρθωση της κατακρημνισμένης οικονομίας μας.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΑΥΤΗ έχουμε επανειλημμένα υπογραμμίσει ότι η βαθιά κρίση που πλήττει τη χώρα μας δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά πρωτίστως πολιτική και ηθική. Εχουμε δυστυχώς απολέσει τον βασικό μας προσανατολισμό. Η σπονδυλική στήλη των αρχών και των αξιών στις οποίες στηρίχθηκε επί δεκαετίες η συνοχή, η ανάπτυξη και η πρόοδος της ελληνικής κοινωνίας έχει τραυματιστεί σοβαρά! Για την ακρίβεια, έχει θρυμματισθεί! Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης διδάχθηκε από την πολιτική της ηγεσία τα… ιδανικά της αναξιοκρατίας και του κομματισμού, του «λαδώματος» και του ρουσφετιού, της κομπίνας και της λαμογιάς! Εννοιες όπως ο πατριωτισμός και η κοινωνική προσφορά, ο σεβασμός και το φιλότιμο, η εντιμότητα και η ευθύτητα, η αλληλεγγύη και ο αλτρουισμός υποχώρησαν, αν δεν… εξαφανίστηκαν. Και όσοι επέμεναν και επιμένουν να ζουν και να λειτουργούν υπηρετώντας ακόμη και σήμερα τις αξίες αυτές θεωρήθηκαν και θεωρούνται… γραφικοί και ενίοτε ανόητοι. Αντίθετα, όσοι έσπευσαν να προσαρμοστούν στα νέα «ήθη», που επέβαλε το πολιτικό κατεστημένο της μεταπολίτευσης, θεωρήθηκαν και θεωρούνται «έξυπνοι» και πονηροί! Γιατί πλούτισαν εύκολα και γρήγορα τρώγοντας τις σάρκες της ταλαίπωρης πατρίδας ή ανήλθαν ραγδαία στην πολιτική και κοινωνική επετηρίδα και απέκτησαν θέσεις και αξιώματα πατώντας επί πτωμάτων και αφήνοντας πίσω τους στάχτη και θρύψαλα!
ΑΥΤΗ Η ΕΙΚΟΝΑ πρέπει τώρα να ανατραπεί! Η ελληνική κοινωνία πρέπει να επιστρέψει στις ηθικές της ρίζες και να επανακτήσει τη ραχοκοκαλιά των αρχών και των αξιών, στις οποίες στηρίχθηκαν στο παρελθόν όλες ανεξαιρέτως οι εθνικές επιτυχίες. Πρέπει να ξαναβρούμε τον παλιό καλό μας εαυτό, αυτόν που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι αγάπησαν, επαίνεσαν και συχνά προέβαλλαν ως παράδειγμα! Αυτόν που κατά το παρελθόν κατέστησε φιλέλληνες μερικούς από τους σημαντικότερους πολίτες του κόσμου. Και για να συμβεί αυτό, πρέπει να γίνει μια ειρηνική επανάσταση. Πρέπει να ξεριζωθούν αντιλήψεις και πρακτικές που επικράτησαν τις τελευταίες δεκαετίες και στη θέση τους να καλλιεργήσουμε τις ιδέες ενός νέου ελληνικού διαφωτισμού, ενός νέου ελληνικού πολιτισμού, με έμφαση στις διαχρονικές ανθρωπιστικές αξίες της φυλής μας.
ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να συμβεί παρά μόνο με μια νέα πολιτική, πνευματική και κοινωνική ηγεσία. Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην πολιτική και ηθική πτώχευση πρέπει να παραμερισθούν. Στη θέση τους η ελληνική κοινωνία οφείλει να αναδείξει νέες δυνάμεις, νέα πρόσωπα, που να έχουν ήδη διακριθεί, όχι μόνο για την επαγγελματική τους επιτυχία και την κοινωνική τους προσφορά, αλλά κυρίως για την ηθική τους στάση ζωής. Υπάρχουν αυτοί οι νέοι, άξιοι και ηθικοί Ελληνες. Είναι ανάμεσά μας. Πρέπει να τους πείσουμε να ασχοληθούν με τα κοινά και να μεταλαμπαδεύσουν το ήθος τους στον δημόσιο βίο. Πρέπει να τους πείσουμε να ηγηθούν στην προσπάθεια της πολιτικής, οικονομικής και ηθικής αναγέννησης της πατρίδας σηκώνοντας τα μανίκια και εργαζόμενοι σκληρά, χωρίς κανένα άλλο όφελος πλην της ικανοποίησης που δίνει η προσφορά και ίσως – αν τα καταφέρουν – μια θέση στην ιστορία. Φτάνει πια με τις οικογένειες και τους επαγγελματίες της πολιτικής. Φτάνει με τους γιους, τις θυγατέρες και τα ανίψια! Φτάνει με τις οικογενειακές επιχειρήσεις που θεωρούν το Κοινοβούλιο βιλαέτι τους. Μπάστα! Τους είδαμε!
Ημερομηνία Δημοσίευσης:Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»