Σήμερα ψηφίζουμε, μετά από μια μακρά προεκλογική περίοδο, που οδηγεί στις πλέον κρίσιμες αποφάσεις της μεταπολίτευσης, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο στην ιστορία της χώρας, αλλά και στο μεταβαλλόμενο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.
Ήδη, τα βλέμματα όλων στην Ελλάδα, αλλά και στο κόσμο, είναι στραμμένα στην επόμενη μέρα των εκλογών και στον σχηματισμό της νέας ελληνικής κυβέρνησης, που προφανώς θα είναι η πρώτη ευρύτατης κοινωνικής αποδοχής.
Το πολιτικό σύστημα καλείται από αύριο να απαντήσει έμπρακτα και αποφασιστικά στην εντολή του ελληνικού λαού, για μια νέα πολιτική στην αντιμετώπιση της κρίσης, που θα είναι το αποτέλεσμα μιας προγραμματικής σύνθεσης με προτεραιότητες, σχέδιο και αποφασιστικότητα, συγκεντρώνοντας την ευρύτατη πολιτική νομιμοποίηση και την κοινωνική αποδοχή.
Ο εντολοδόχος πρωθυπουργός από την Δευτέρα καλείται να αναδείξει τις κοινές θέσεις και προτάσεις των κομμάτων, που αντιπροσωπεύουν τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και με βάση αυτές τις θέσεις να καταρτίσει το Κυβερνητικό σχήμα και το Κυβερνητικό πρόγραμμα, με προτεραιότητα στα ζητήματα εθνικής σημασίας, με πρώτο την παραμονή της Ελλάδος στο ευρώ και την αποκατάσταση των αδικιών της μνημονιακής πολιτικής, που οδήγησαν στην εσωτερική υποτίμηση και τον κοινωνικό μαρασμό.
Ήδη, η πτώση του βιοτικού επιπέδου, η ανεργία και η απορρύθμιση κρίσιμων τομέων της δημόσιας διοίκησης οδηγούν σε επίπεδα ύφεσης και δημοσιονομικής απόκλισης, που δεν μπορούν να γίνουν χειρότερα.
Συγχρόνως, οι πιέσεις και παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας εντείνονται, με κεντρικό άξονα την ανάγκη δανειοδότησής μας από επίσημους φορείς αφού οι αγορές είναι κλειστές και τα δημόσια έσοδα υπολείπονται των δαπανών.
Η πίεση στην Ελλάδα εντείνεται επίσης από την δυσμενή εξέλιξη των δημοσιονομικών και χρηματοπιστωτικών ζητημάτων σε γειτονικές μεγάλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου, σε πρωτόγνωρη αλληλοεπίδραση και παραγωγή φαινομένων που οδηγούν σε συνθήκες συστημικής κρίσης στην Ευρωζώνη.
Σε αυτό το περιβάλλον, η νέα ελληνική κυβέρνηση, καλείται να αναλάβει πρωτοβουλίες για να εξασφαλίσει άμεσα την απαραίτητη προγραμματική πολιτική βάση, επί των αρχών της οποίας είναι δυνατή η σύγκληση και η συνεργασία. Αρχές, όπως:
– Εθνική ενότητα και συστράτευση όλων των υγιών δημοκρατικών δυνάμεων.
– Κοινωνική συνοχή και ευαισθησία απέναντι στα φαινόμενα κρίσης στην υγεία, στη διατροφή, στην επιβίωση ασθενών ομάδων του πληθυσμού.
– Αποφασιστικότητα και Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης και Ανασυγκρότησης όλων των τομέων, στη δημόσια διοίκηση, τις τράπεζες, την πραγματική οικονομία, τις επενδύσεις.
Σταθερούς και ρεαλιστικούς στόχους για την εξασφάλιση, το ταχύτερο δυνατό, πρωτογενούς πλεονάσματος, κυρίως μέσα από την αύξηση του ΑΕΠ και όχι με την περικοπή περαιτέρω των κατώτερων μισθών και συντάξεων, της υγειονομικής περίθαλψης και της κοινωνικής πρόνοιας. Την αναγκαία αμυντική θωράκιση της χώρας, σε ανθρώπινο και υλικοτεχνικό δυναμικό, καθώς και την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας και την αποκατάσταση του κύρους της.
Για να δρομολογηθούν και να υλοποιηθούν οι πολιτικές αυτές, προϋπόθεση είναι η αναμόρφωση του συμβατικού πλαισίου του Μνημονίου και ιδίως των προβλέψεων εκείνων που ευθύνονται για την πολύ μεγάλη ύφεση της οικονομίας και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού. Σε αυτό συμφωνούν πλέον όλα τα κόμματα, ενώ η Ευρώπη δείχνει σημάδια κατανόησης και προβληματισμού. Για πρώτη φορά στη χώρα μας έχουμε την καταστροφική εξίσωση να μην ευημερούν ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι αριθμοί.
Συνεχίζουμε να αποδίδουμε την ανεπαρκή είσπραξη δημοσίων εσόδων στην φοροδιαφυγή. Όμως, θα πρέπει να συνυπολογίσουμε το 1.100.000 επίσημους ανέργους, τις δεκάδες χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις που έκλεισαν τα τελευταία δύο χρόνια, τη σημαντική μείωση του εισοδήματος των μισθωτών, των συνταξιούχων, των υπαλλήλων.
Τα φαινόμενα αυτά, με πρωτοφανή για την χώρα ένταση, ευθύνονται επίσης σε μεγάλο βαθμό για τα άδεια δημόσια ταμεία και τους προβληματικούς ασφαλιστικούς οργανισμούς.
Πρέπει να πείσουμε, πρώτα τους εαυτούς μας και μετά τους εταίρους μας, ότι είναι απαραίτητη μια εθνική προσπάθεια για την ανάπτυξη, με μέτρα και κριτήρια προσαρμοζόμενα στην ελληνική πραγματικότητα, μέσα στο πνεύμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Μια προσπάθεια που αφορά όλες τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, των αστικών κέντρων και της περιφέρειας, τους εισοδηματικά ισχυρούς αλλά και τους αδύναμους.
Η χώρα μας αποτελεί στοιχείο ταυτότητας της Ενωμένης Ευρώπης. Είναι αστείο να συζητούν κάποιοι για μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, και φυσικά για μια Ελλάδα που δεν είναι στον πυρήνα της Ευρώπης και στην Ευρωζώνη.
Στην Ευρώπη άνοιξε και πάλι το κεφάλαιο της πολιτικής της ενοποίησης. Στις δε ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου η κοινοτική αλληλεγγύη γίνεται αισθητή. Με άλλα λόγια, αρχίζει να διαμορφώνεται και πάλι η Ευρώπη της Δημοκρατίας, της κοινωνικής ευαισθησίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων και ατομικών δικαιωμάτων, της ευρωπαϊκής συνείδησης και αλληλεγγύης.
Ορθώνει το ανάστημά της και με αρχές της την ισοτιμία και την αναγνώριση της εθνικής ανεξαρτησίας προβάλλει τις πολιτικές εκείνες που θα την οδηγήσουν έξω από την κρίση.
Και η Ελλάδα πρέπει να είναι παρούσα στις διεργασίες αυτές.
Η Νέα Δημοκρατία παραμένει συνεπής και σταθερή στις θέσεις της και στην πολιτική της, προσαρμοζόμενη ωστόσο στην πραγματικότητα, όταν το απαιτούν οι εξελίξεις και οι περιστάσεις, με γνώμονα το εθνικό συμφέρον. Αυτή είναι εξάλλου και η αποστολή της πολιτικής. Ρεαλισμός, προσαρμοστικότητα, προνοητικότητα, πράξη, αποτέλεσμα.
Σταθερή και πάγια θέση της Νέας Δημοκρατίας ήταν και είναι ότι η πολιτική του Μνημονίου ήταν και είναι, όπως απεδείχθη, είναι αδιέξοδη. Δεν φέρνει ανάπτυξη, αυξάνει την ύφεση, μαραζώνει την κοινωνία.
Για το λόγο αυτό, η Νέα Δημοκρατία δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιο. Ήταν μια θαρραλέα επιλογή του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος κόντρα στο ρεύμα της εποχής επέμεινε στη θέση του, με πολιτικό κόστος, ως προς την συνοχή του παραταξιακού μετώπου.
Πόσες φορές, εξάλλου, πριν τη μοιραία απόφαση για ένταξη της Ελλάδας στο μηχανισμό στήριξης, η Νέα Δημοκρατία ζητούσε από την τότε κυβέρνηση να λάβει μέτρα. Όλοι θυμόμαστε το περίφημο «ξεκολλήστε» του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή προς τον Γιώργο Παπανδρέου.
Όταν όμως η πολιτική του μνημονίου «δικαίωσε», δυστυχώς, τους φόβους της Νέας Δημοκρατίας και οδήγησε την Ελλάδα στα πρόθυρα της αποπομπής της από την Ευρωζώνη και τη διακοπή της χρηματοδότησης, η Νέα Δημοκρατία δεν δίστασε να αναλάβει τις ευθύνες της.
Πάλι με κόστος, ως προς την συνοχή της παράταξης. Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να ασκεί κριτική στη Νέα Δημοκρατία για λαϊκισμό και εσωστρέφεια αντίθετα απέδειξε με τη στάση της εθνική ευθύνη και διορατικότητα.
Στην ιδιαίτερη συγκυρία που ζούμε σήμερα δεν πρέπει άλλες σκέψεις ή ιδιοτελείς σκοπιμότητες να οδηγήσουν σε ναυάγιο τον σχηματισμό κυβέρνησης. Η συνεργασία επιβάλλεται ως μόνη λύση και διευκολύνεται, σε ένα βαθμό, από τις σοβαρές συγκλίσεις που διαπιστώνονται στα προγράμματα των κομμάτων που εκπροσωπούν το μεγαλύτερο ποσοστό των ψηφοφόρων.
Συνεργασία δεν σημαίνει υποχρεωτικά συγκυβέρνηση. Η «ανοχή» είναι επίσης πράξη πολιτικής ευθύνης, η οποία μπορεί να δώσει στην αυριανή αξιωματική αντιπολίτευση και σε άλλα μικρότερα κόμματα τη δυνατότητα να φανούν αντάξια των περιστάσεων και να συμβάλλουν θετικά στην αλλαγή της πολιτικής λιτότητας, αλλά μέσα στην Ευρώπη, μέσα στο ευρώ. Μόνο όφελος μπορεί να έχουν από μία τέτοια στάση τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Για να επιτευχθεί όμως αυτό πρέπει την επομένη των εκλογών, ανεξαρτήτως αποτελέσματος και εντολής σχηματισμού κυβέρνησης, να υπάρξουν παράλληλες συναντήσεις των αρχηγών των κομμάτων μεταξύ τους ή υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, με στόχο την επίτευξη ενός αρχικού πλαισίου συμφωνίας, επί του οποίου θα δεσμευθεί η νέα κυβέρνηση, ώστε να είναι και δυνατή και ισχυρή και απόλυτα αντιπροσωπευτική της λαϊκής εντολής, στηρίζοντας τις ελληνικές θέσεις στο πρώτο Συμβούλιο Κορυφής, στις 28-29 Ιουνίου.
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Από αύριο, η Ελλάδα περνάει σε ένα νέο κεφάλαιο της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της. Διακυβεύονται και το μέλλον και η υπόσταση της χώρας αλλά και η ευρωπαϊκή προοπτική μας.
Είναι ώρες συλλογικής ευθύνης και η Νέα Δημοκρατία, με Πρωθυπουργό τον Αντώνη Σαμαρά, θα τεθεί στην πρώτη γραμμή αυτής της συλλογικής προσπάθειας.
Δημιουργούμε ένα εθνικό μέτωπο και ανοίγουμε τις πόρτες για την τόσο απαραίτητη και σημαντική, αυτήν την ώρα, εθνική συνεργασία και συνεννόηση.
Η νέα ελληνική κυβέρνηση, με νωπή και ισχυρή τη λαϊκή εντολή και με την απαραίτητη πολιτική νομιμοποίηση και κοινωνική αποδοχή που θα εξασφαλίσει, καλείται να διαδραματίσει έναν ιστορικό ρόλο που αναλογεί στην πατρίδα, να συμβάλλει στην προαγωγή της πολιτικής και οικονομικής δημοκρατίας, της ανάπτυξης και της κοινωνικής προόδου και θα ανοίξει το δρόμο για την στρατηγική ανασύνταξη και τον μετασχηματισμό του εθνικού μας συστήματος, θεμελιωμένου σε ισχυρούς θεσμούς-εγγυητές της απαραίτητης, για τη μελλοντική μας πορεία, πολιτικής σταθερότητας, κοινωνικής ομαλότητας και εθνικής ενότητας.