Του Αθανάσιου Έλλις Εφημ. Καθημερινή
Για την ανάγκη αντιμετώπισης του φαινομένου της Χρυσής Αυγής και τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό της χώρας μιλούν πειστικά πολλοί, ειδικότεροι εμού. Από κοινωνιολόγους και πολιτικούς επιστήμονες μέχρι και ψυχαναλυτές. Εγώ τολμώ να επισημάνω μια άλλη, εξίσου σημαντική πτυχή, που έχει και μια προσωπική χροιά λόγω της πολυετούς παραμονής μου εκτός Ελλάδας: τις επιπτώσεις σε ό,τι αφορά την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό.
Οι αρνητικές αναφορές στην Ελλάδα -συχνά υπερβολικός και άδικες-, που προβλήθηκαν τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια με αφορμή την κρίση, δημιούργησαν ένα ενοχλητικό στερεότυπο για τη χώρα, το οποίο ακόμη αγωνιζόμαστε να καταρρίψουμε. Τα πράγματα θα είναι πολύ χειρότερα εάν παγιωθεί η αίσθηση πως στην Ελλάδα έχει απήχηση ο νεοναζισμός και ότι οι υποστηρικτές του δρουν σχεδόν ανενόχλητοι. Το πλήγμα θα είναι τεράστιο και δύσκολα θα επιδιορθωθεί.
Οι αναφορές σε μια χώρα που έδινε παραποιημένα στοιχεία στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, δεν ήταν ανταγωνιστική και δεν έπρεπε να ενταχθεί στο ευρώ ή ακόμη και σε «τεμπέληδες» υπαλλήλους του Δημοσίου, δεν έχει καμία σχέση με τη συζήτηση που θα αρχίσει να αναπτύσσεται στις δημοκρατικές χώρες, σε εταίρους και συμμάχους μας, για τους σύγχρονους Έλληνες, που αποδεικνύονται ρατσιστές και νεοναζιστές. Πρέπει να υπάρξουν έγκαιρα κινήσεις που θα ανατρέψουν το σκηνικό και θα πείσουν κυβερνήσεις, οργανώσεις και απλούς πολίτες στις άλλες πολιτισμένες χώρες ότι οι ύβρεις εντός του Κοινοβουλίου, τα επεισόδια κατά εκλεγμένων δημάρχων και, φυσικά, η δολοφονία ενός ανθρώπου αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, που δεν εκφράζουν την ελληνική κοινωνία.
Ο επικεφαλής της σοσιαλιστικής ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο, Χάνες Σβόμποντα, ζήτησε ευθέως να εξεταστεί το ενδεχόμενο απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής. Είναι βέβαιο ότι το ίδιο θα κάνουν και άλλες προσωπικότητες. Για ευνόητους λόγους, το ζήτημα εξοργίζει την εβραϊκή κοινότητα και πλήττει τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι, που αποτελεί κορυφαία επιλογή του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και ευρύτερα της Ελλάδας. Σε περίπου δέκα ημέρες ο πρωθυπουργός σχεδιάζει να μεταβεί στις ΗΠΑ. Εκεί θα συναντήσει μια προβληματισμένη εβραϊκή κοινότητα. Τα στελέχη τόσο της φιλελεύθερης Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής (AJC) όσο και της πιο συντηρητικής Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων Αμερικής Ισραήλ (AI-PAC) δεν κρύβουν την έκπληξη και έντονη ενόχλησή τους για τη δράση της Χρυσής Αυγής, τις επιθέσεις που περνούν ατιμώρητες και την απόπειρα κάποιων να αξιοποιήσουν πολιτικά την πόλωση.
Όπως τόνισε στον γράφοντα ο πρόεδρος της Αμερικανοεβραϊκής Επιτροπής, «όποιος ενδιαφέρεται για τη δημοκρατία και την προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, θα πρέπει να ανησυχεί βαθιά για τη Χρυσή Αυγή… Η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός δεν είναι ο δρόμος προς μια καλύτερη και δυναμική Ελλάδα. Ούτε είναι οι εικόνες του νεοναζισμού, ιδιαίτερα σε μια χώρα που πολέμησε με τόση αποφασιστικότητα κατά των δυνάμεων εισβολής του Τρίτου Ράιχ και υπέστη τόσα δεινά από τη ναζιστική κατοχή».
Οι δικαιολογίες για το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής είναι γνωστές. Η οικονομική εξαθλίωση και η απαξίωση του πολιτικού συστήματος αυξάνουν την απήχηση του λαϊκισμού και της ισοπέδωσης και, τελικά, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για την εκκόλαψη του αυγού του φιδιού. Όμως, δεν αρκούν πλέον οι διαπιστώσεις. Η δολοφονία άλλαξε τα δεδομένα. Η κοινωνία καλείται να αποδείξει στον εαυτό της, αλλά και στη διεθνή κοινότητα, ότι τα υγιή αντανακλαστικά της παραμένουν ενεργά. Καλείται, επίσης, ο πολιτικός κόσμος να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και, κυρίως, αυτοί στον χώρο της Ν.Δ., που επενδύουν στη θεωρία των δύο άκρων, πιστεύοντας ότι θα αποκομίσουν κομματικά οφέλη από τη βία της Χρυσής Αυγής, γιατί τους επιτρέπει να προβάλλουν το κόμμα τους ως πυλώνα σταθερότητας και απάντηση στο χάος, οφείλουν να αντιληφθούν τη ζημία για την Ελλάδα, καθώς η χώρα κινδυνεύει να στιγματισθεί διεθνώς.
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»