Του Αντώνη Καρκαγιάννη
Αν ζητάτε ένα μήνυμα αισιοδοξίας σκεφθείτε ότι έρχεται η άνοιξη και θα είναι περισσότερο καθαρή και πράσινη από πέρυσι γιατί έβρεξε περισσότερο. Και μετά έρχεται το χαρούμενο Πάσχα των Ελλήνων, δεν νομίζω ότι σε άλλη χώρα ζουν και χαίρονται ένα τέτοιο ξεφάντωμα, ότι γιορτάζουν την Ανάσταση του Θεού μαζί με την αναγέννηση της φύσης.
Και μετά έρχεται το ξανθό καλοκαίρι, το ζεστό ακρογιάλι στην άκρη της γαλάζιας, δροσερής και απέραντης θάλασσας. Και σκεφθείτε ακόμη όλους εκείνους που κατά χιλιάδες ανεβαίνουν στα ξερά και ρημαγμένα βουνά για να φυτέψουν ένα δέντρο. Εστω και ένα αν επιβιώσει, αξίζει τον κόπο. Στο ίδιο διάστημα θα γεννηθούν εκατοντάδες παιδιά και χιλιάδες άνθρωποι θα ζήσουν τη χαρά της νέας ζωής. Και αν σας τρομάζουν οι στρατιές των ανέργων που ήδη διαγράφονται στον ορίζοντα, σκύψτε μέσα σας και μετρήστε τις δυνάμεις της αντοχής, της αλληλεγγύης και της αγωνιστικότητας.
Κάθε μέρα που διαβάζω τις εφημερίδες, μαυρίζει η ψυχή μου. Πολύ περισσότερο όταν βλέπω τηλεόραση, μας τρομοκρατεί ακόμα και με το δελτίο καιρού. Αναρωτιέμαι αν πραγματικά η δυστυχία είναι τόσο μεγάλη και μαύρη ή αν η αφήγηση την κάνει πιο μεγάλη και πιο μαύρη. Αν ο φόβος της δυστυχίας είναι πολύ μεγαλύτερος από την ίδια. Οπως υπάρχει η ομορφιά του ερειπίου, πολλοί αναζητούν ομορφιά στην αφήγηση της δυστυχίας. Δυστυχώς, αλλά τρεις φορές ευτυχώς, συγκαταλέγομαι μεταξύ των παλαιοτέρων Ελλήνων. Θυμάμαι τον πόλεμο, την Κατοχή και όλες τις άλλες περιπέτειες που στις νεότερες γενιές πέρασαν σαν «μαύρα χρόνια». Ηταν πράγματι μαύρα, γεμάτα τρόμο και απειλή. Αλλά δεν ήταν μόνο μαύρα, όπως ποτέ δεν είναι μόνο «άσπρα». Ανακαλύψαμε δυνάμεις και αξίες που δεν τις γνωρίζαμε, το ίδιο πιστεύω ότι θα συμβεί και τώρα, καθώς πράγματι συσσωρεύονται στον ορίζοντα μαύρα και απειλητικά σύννεφα.
Τα γράφω αυτά γιατί δεν θέλω, όπως ίσως θα έπρεπε, να ξεκινήσω τη σημερινή μέρα με την άτυχη μητέρα που σκοτώθηκε επειδή βρέθηκε ανάμεσα στα πυρά του ληστή και του αστυνομικού σε κατάστημα του Βύρωνα. Δεν προσπαθώ να το παρακάμψω παριστάνοντας χαζοχαρούμενα τον αισιόδοξο. Ούτε να το εντάξω στην ποικιλία, συχνά απρόβλεπτη, της καθημερινότητας, ώστε να το κάνω ανεκτό. Αντιθέτως, γιατί προσπαθώ να αντιπαραθέσω τις ανεξάντλητες δυνάμεις της ζωής και να πω ότι μπορούμε να παλέψουμε και να νικήσουμε.
Προπαντός να κατανικήσουμε τον φόβο και την ανασφάλεια. Δεν είναι τόσο η υλική ανέχεια, που δεν τη γνωρίσαμε ακόμη και ίσως δεν θα τη γνωρίσουμε, τουλάχιστον στο μέγεθος που μας περιγράφουν. Είναι ο φόβος και η ανασφάλεια που μας προκαλεί η σκέψη ότι θα έλθει και θα αλλάξει τη ζωή μας. Ισως μας δοθεί η ευκαιρία να ανακαλύψουμε μια νέα, διαφορετική ζωή. Εστω ότι θα αναγκασθούμε να την αναζητήσουμε, όταν η ληστεία και ο φόνος θα ξαναγίνουν εγκλήματα και όχι τρόπος ζωής.
Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Ημ/νία Δημοσίευσης: Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»