Του Δημήτρη Μητρόπουλου Εφημ. ΤΑ ΝΕΑ
ΕΡΧΟΝΤΑΙ και παρέρχονται οι κρίσεις στην Ελλάδα. Το ίδιο και οι ξένες αποστολές οικονομικής βοήθειας. Σε αυτές μετέχουν πάντα και κάποιες ευαίσθητες ψυχές.
ΤΕΤΟΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ είναι ο Πολ Πόρτερ. Είναι στέλεχος της αμερικανικής αποστολής που έρχεται στην Αθήνα στον απόηχο του δόγματος Τρούμαν το 1946-47.
Η εμφυλιακή Ελλάδα είναι στην πρώτη γραμμή του Ψυχρού Πολέμου. Η Ουάσιγκτον – όπως θα κάνει συνολικά με το Σχέδιο Μάρσαλ στην Ευρώπη – ξέρει ότι θα πρέπει να τη στηρίξει οικονομικά. Αλλά που πηγαίνουν τα λεφτά; Και ποια είναι η ποιότητα του ελληνικού πολιτικού προσωπικού; Με άλλοθι τον αντικομουνισμό, οι μαυραγορίτες της Κατοχής είναι τα υποψήφια μέλη της οικονομικής ελίτ της ανοικοδόμησης. Ο Πόρτερ δεν έχει αυταπάτες. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ φροντίζει ώστε μια αποστολή ελλήνων πολιτικών στις ΗΠΑ να μην περάσει από την Ουάσιγκτον και, κυρίως, να μην έρθει σε επαφή με αμερικανούς βουλευτές του Κογκρέσου ή γερουσιαστές. Γιατί; Για να μη δουν αυτοί τι φυράματος πολιτικούς έχει η χώρα που παίρνει αμερικανική βοήθεια! Ο Πόρτερ είναι προοδευτικός και εκφράζει συνέχεια τον σκεπτικισμό του για το είδος της χώρας που οικοδομείται με λεφτά των ΗΠΑ – ώσπου του εξηγείται από τους ανώτερους του ότι δεν έχει έρθει στην Ελλάδα για να ξαναφτιάξει τη Δημοκρατία του Περικλή. Είναι η λογική που οδηγεί μερικές δεκαετίες αργότερα στις ΗΠΑ να μην αποκηρύξουν τη δικτατορία του 1967. Άλλωστε, ήδη από τη μετεμφυλιακή περίοδο το αντίβαρο στον Πόρτερ είναι προσωπικότητες όπως αυτή του πρεσβευτή Πιουριφόι, που λειτουργεί ως ανθύπατος.
Η ΕΛΛΑΔΑ είναι και πάλι στο χείλος της αβύσσου. Όχι όμως για πολιτικούς αλλά για οικονομικούς λόγους. Οι Αμερικανοί – όπως το 1946 οι Βρετανοί – έχουν πάρει απόσταση από τα ελληνικά πράγματα. Η ξένη δύναμη που κάνει παιχνίδι, στην Ελλάδα με οικονομικούς όρους, είναι η Γερμανία. Με συγκριτικούς όρους, δεν είναι ένας αλλά πολλοί οι Πιουριφόι του Βερολίνου. Εδώ και δύο χρόνια, μας λούζουν με σκληρούς χαρακτηρισμούς και μας δίνουν δημοσίως εντολές τι να κάνουμε με το χρέος, την οικονομία ή με τις εκλογές. Ο Χορστ Ράιχενμπαχ δεν είναι στην Ελλάδα για λογαριασμό των Γερμανών, αλλά ως στέλεχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και ως επικεφαλής της task force των Βρυξελλών για την Ελλάδα. Στόχος της είναι να βοηθήσει την κυβέρνηση των Αθηνών να τονώσει τον μεταβολισμό της σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις και τις παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν. Όπως και το 1947, οι ξένοι αντιλαμβάνονται ότι η Ελλάδα πρέπει να φτιαχτεί από την αρχή.
ΟΤΑΝ ΠΡΩΤΟΗΡΘΕ στη Ελλάδα ο Ράιχενμπαχ, πολλοί έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν γκαουλάιτερ και άλλα άκομψα. Έκαναν λάθος, Οι παρεμβάσεις του είναι ουσιαστικές. Η δημόσια παρουσία του είναι μετρημένη. Ο λόγος του είναι προσεκτικός. Εδώ είναι, άλλωστε, το ενδιαφέρον. Ο Ράιχενμπαχ δεν είναι ακόμη ένας βλοσυρός τεχνοκράτης που φέρεται σκαιά κεκλεισμένων των θυρών στους έλληνες κυβερνητικούς και αξιωματούχους, έχοντας καταπιεί τη γλώσσα του δημοσίως. Και συνεντεύξεις δίνει και δηλώσεις κάνει, χωρίς ποτέ να χάνει τον σωστό τόνο. Δεν μας χαϊδεύει, αλλά δεν μας αντιμετωπίζει και ως υποτελείς. Η περίπτωση του δείχνει ότι υπάρχει δρόμος μέσα στο ναρκοπέδιο των σχέσεων της χρεοκοπημένης Ελλάδας με την Ευρώπη.
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»