Του Θάνου Οικονομόπουλου, εφημ. ”ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ”
Η ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ η δυσθυμία και η ανασφάλεια, διάχυτες στην κοινωνία. Συνοδεύουν και την απλούστερη δράση της καθημερινότητας. Κανείς δεν πιστεύει, όσο αισιόδοξος κι’ αν είναι η θέλει να αισθανθεί, πώς υπάρχει μέλλον, τουλάχιστον ορατό κι’ άμεσο, σε τούτο τον τόπο.
Οι χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι βυθίζονται περισσότερο στην μιζέρια τους, η (κάποτε) παραγωγική και δυναμική για τα εθνικά δεδομένα μεσαία τάξη απαξιώνεται και τελματώνει στην αδράνεια και την απραξία, η νέα γενιά καταριέται την ώρα και την στιγμή της πού γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο κι’ όλο και πιο επικίνδυνα μαζικά στρέφει το βλέμμα και τις ελπίδες της σε μια κατά το δυνατόν ελπιδοφόρα ξενιτειά… Αν ποτέ αυτή η χώρα ξαναπάρει μπρός, δεν θάχουμε ανθρώπους να την κατευθύνουν.
ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ προσωπικό και στα δυό κόμματα εξουσίας, αποδεικνύεται καθημερινά κατώτερο των περιστάσεων και των απαιτήσεων της σημερινής κατάστασης, για την οποία άλλωστε και ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά. Δεν δείχνει ν’ αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της συγκυρίας, είναι ανίκανο για τις απαραίτητες ρήξεις με τις παθογένειες τού παρελθόντος, αδυνατεί να συλλάβει το απαραίτητο εθνικό όραμα, δεν διαθέτει την γνώση αλλά ούτε και τους μηχανισμούς υπέρβασης, ουσιαστικού εκσυγχρονισμού, νέας πορείας. Η κυβέρνηση, αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση στον βαθμό πού της αναλογεί, εμφανίζονται (χωρίς καν να το ομολογούν!) βολεμένες από το γεγονός ότι στην ουσία τις ευθύνες διακυβέρνησης της χώρας τις έχει αναλάβει η… τρόϊκα. Για τα επόμενα χρόνια, έχουν το… «άλλοθί» τους. Για το «μετά το μνημόνιο, τι;», έχουν την ψευδαίσθηση πώς έχουν ακόμη καιρό.
ΑΠΟ ΜΙΑΝ ΑΠΟΨΗ, είμαστε… τυχεροί πού την διαχείριση της χώρας έχουν αυτές τις ώρες αναλάβει οι ξένοι (δανειστές μας…) τεχνοκράτες. Μόνο πού αυτοί, δίνουν τις κεντρικές κατευθυντήριες οδηγίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται ο καθαρά πολιτικός «καθημερινός» χειρισμός τους, στην φάση της υλοποίησης και εξειδίκευσης. Κι’ αυτό, δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει και ο στρατηγικός σχεδιασμός για το «αύριο». Καθημερινά γίνεται και πιο σαφές, πώς έχουμε ως χώρα σοβαρό έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας πού μπορεί να εμπνεύσει, να οραματισθεί, να σχεδιάσει, να συνεγείρει την κοινωνία, να εκσυγχρονίσει το κράτος. Τα δυό κόμματα εξουσίας, έχουν αρχηγούς. Είναι αμφίβολο αν διαθέτουν ηγέτες….
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, όμως, σωρευμένα και σωρευόμενα, δεν μπορούν να περιμένουν. Ούτε οι προκλήσεις, οι ευκαιρίες πού κρύβουν πάντα οι κρίσεις Ας μελετήσουν προσεκτικά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ όχι μόνο τα νούμερα των δημοσκοπήσεων, αλλά το καθαυτό μήνυμα τού κόσμου μέσω αυτών: δεν πείθουν, δεν χρησιμεύουν, δεν εμπνέουν. Η ανόητη και ατελέσφορη ανακύκλωση της απόδοσης ευθυνών σε… «πρώην κι’ επόμενους», δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Είδαμε όλοι, πώς τόσο οι «εκσυγχρονιστές», όσο και οι «επανιδρυτές» τού κράτους, απέτυχαν παταγωδώς-στα ίδια αχνάρια βαδίζει και ο Γιώργος της εποχής της… «αναμόρφωσης
ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ η λύση-και η ευκαιρία: τα δυό κόμματα εξουσίας να πάνε το συντομότερο δυνατόν σ’ εκλογές, με στόχο μια δικομματική κυβέρνηση «εθνικής ευθύνης». Πάνω σ’ ένα κοινό σχέδιο εθνικής ανάταξης(έτσι κι’ αλλιώς, δεν έχουν μεγάλες «ιδεολογικές» διαφορές) για τα εθνικά θέματα, την οικονομία, και πάνω απ’ όλα του πραγματικού εκσυγχρονισμού και αναδιοργάνωσης του κράτους, των δομών και της λειτουργίας του. Να συμπεριλάβουν τους αρίστους του ελληνισμού ανά τομέα, να τολμήσουν απαλλαγμένοι από υπολογισμό «πολιτικού κόστους», τομές και ρήξεις πού όλοι συνομολογούν αλλά ουδείς τολμά, να ικανοποιήσουν την μύχια ευχή κι’ ελπίδα της κοινωνίας. Τώρα, όσο ακόμη έχουν περιθώρια…
Ημ/νία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»