Άρθρο της εφημερίδας «ΕΣΤΙΑ»
Για την οικονομία ασφαλώς υπάρχουν λύσεις
Κάποιοι θεωρούν ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας είναι άλυτο και ότι η καταστροφή της ελληνικής οικονομίας είναι αναπόφευκτη. Λάθος μέγα. Λύσεις υπάρχουν για όλα. Και για το έλλειμμα που θα μπορούσε ακόμη και να μηδενισθεί εντός του έτους, και για το δημόσιο χρέος που θα μπορούσε να μειωθεί σημαντικά, και για την οικονομία γενικότερα που με την κατάλληλη πολιτική θα μπορούσε να ανακάμψει τάχιστα.
Αυτό που δεν υπάρχει είναι η βούλησις για να εφαρμοσθεί η ενδεδειγμένη πολιτική.
Διάχυτη απαισιοδοξία
Σήμερα ο τόπος έχει εισέλθει σε νέο κύκλο απαισιοδοξίας, ο οποίος έχει λάβει διεθνείς διαστάσεις. Ο Economist συνέστησε ευθέως αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και ακολούθησαν άλλα διεθνή έντυπα και εφημερίδες, που εκτιμούν ότι η αναδιάρθρωσις είναι τελικά αναπόφευκτη και επομένως είναι καλύτερο να επισπευσθεί. Χθες η γερμανική έκδοσις των Financial Times επεκαλέσθη πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες έχει αλλάξει η στάσις αρκετών ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που βλέπουν πλέον την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους ως αναπότρεπτη. Αναφέρεται μάλιστα ότι είναι η πρώτη φορά που έχει αρχίσει να μην αποκλείει το ενδεχόμενο αυτό και ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδος, το οποίο βεβαίως διεψεύσθη κατηγορηματικά.
Όμως όσες διαψεύσεις και αν κάνη ο κ. Παπακωνσταντίνου αλλά και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, σημασία έχει πώς στο εξωτερικό δεν πείθεται πλέον κανένας ότι η Ελλάς θα μπορέσει να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της σύμφωνα με το πρόγραμμα και ότι θα μπορέσει να επανέλθει στις αγορές το 2013. Και δεν πείθεται για τον απλούστατο λόγο, ότι η πολιτική που ακολουθείται δεν είναι αποτελεσματική.
Οι στόχοι τους οποίους έχει θέσει η ίδια η Κυβέρνησις δεν επιτυγχάνονται. Και το κακό είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει η βούλησις να αλλάξει η πολιτική προς την κατεύθυνση που πρέπει, ώστε να καταστεί πιο αποτελεσματική. Αντίθετα, ασκούνται πολιτικές πιέσεις να εγκαταλειφθεί το Μνημόνιο και να επανέλθουμε στην πολιτική που μας έφερε στο αδιέξοδο.
Η πηγή γενέσεως του σημερινού αδιεξόδου είναι ο κρατισμός: Η διόγκωσις του κράτους, οι ανεξέλεγκτες δαπάνες του, η παρεμβατικότης του, η γραφειοκρατία, η υψηλή φορολογία που λειτουργεί αντιαναπτυξιακά και όλα τα άλλα συναφή. Αυτά λοιπόν δεν θέλει να τα λύσει κανένας. Η Κυβέρνησις εξακολουθεί να λειτουργεί κρατικο-κεντρικά. Επιβάλλει περισσότερους φόρους στύβοντας την οικονομία. Τα περισσότερα νομοσχέδια που καταθέτει στη Βουλή αυξάνουν την κρατική παρέμβαση στη λειτουργία της οικονομίας. Οι δημόσιες δαπάνες έχουν μειωθεί κατά τι, αλλά η σπατάλη δημοσίου χρήματος συνεχίζεται. Ο δε δημόσιος τομέας, τώρα που το ΑΕΠ συρρικνούται, καθίσταται αναλογικά μεγαλύτερος.
Η αξιωματική Αντιπολίτευσις κατηγορεί διαρκώς την Κυβέρνηση, αλλά δεν φαίνεται να πιέζει προς την ορθή κατεύθυνση. Λέει βέβαια, ότι πρέπει να μειωθούν οι φόροι, αλλά αποκλείει απολύσεις και περαιτέρω περικοπές στον δημόσιο τομέα. Πώς λοιπόν θα μειωθούν οι δαπάνες; Η Νέα Δημοκρατία κατεψήφισε τα κρίσιμα άρθρα των εργασιακών ρυθμίσεων, που ήλθαν προς ψήφιση κατ΄ επιταγήν του Μνημονίου. Μα αν δεν καταστεί πιο ευέλικτη η αγορά εργασίας, ποιος θα προσλάβει προσωπικό, ώστε να μειωθεί η ανεργία; Ακόμη, καταγγέλλει η Νέα Δημοκρατία το Μνημόνιο και ζητεί την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του. Μα αν δεν υπήρχε το Μνημόνιο, η χώρα θα είχε προ πολλού πτωχεύσει.
Καμμία αξιοπιστία
Όλα αυτά είναι που μας καθιστούν αναξιόπιστους στο εξωτερικό. Οι ξένοι βλέπουν μία κυβέρνηση που υποτίθεται ότι αγωνίζεται για να βάλει σε κάποια τάξη τα δημόσια οικονομικά, αλλά κατά βάθος υπονομεύει μόνη της την πολιτική της. Αντί να κάνει τα πάντα για να περιορίσει το έλλειμμα νωρίτερα από ό,τι προβλέπουν τα σχετικά χρονοδιαγράμματα, ανθίσταται σε όσα ζητήματα προκαλούν πολιτικό κόστος και ζητεί διαρκώς παρατάσεις και επιμηκύνσεις. Παράλληλα, βλέπουν μια αντιπολίτευση που αντί να πιέζει την Κυβέρνηση να εφαρμόσει αποτελεσματικά το Μνημόνιο, το καταγγέλλει και ζητεί την επαναδιαπραγμάτευσή του. Και ακόμη, βλέπουν τα κόμματα της Αριστεράς, που επιδιώκουν την ανατροπή των πάντων, να αυξάνουν την επιρροή τους.
Για την οικονομία ασφαλώς υπάρχει διέξοδος. Η συνταγή είναι δεδομένη. Ριζικές μεταρρυθμίσεις ώστε να συρρικνωθεί το κράτος ως μέγεθος, ως ρόλος και ως δαπάνες. Απλώς βούλησις δεν υπάρχει να γίνουν αυτά. Η Ελλάς έφθασε εκεί που έφθασε εξ αιτίας του κρατικο-κεντρικού πολιτικού συστήματος. Και το σύστημα αυτό εξακολουθεί να υφίσταται. Αυτό δημιουργεί το αδιέξοδο.
Ημ/νία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»