Του Γιώργου Λακόπουλου, εφημερίδα TA NEA
Οσοι περίµεναν ότι τα ελληνικά Wikileaks θα άνοιγαν τους ουρανούς των αποκαλύψεων, απογοητεύτηκαν. Περισσότερα µαθαίνεις διαβάζοντας τα παραπολιτικά του ελληνικού Τύπου παρά τα φοβερά απόρρητα της αµερικανικής πρεσβείας. Τουλάχιστον στις εφηµερίδες ξεχωρίζεις τι είναι παρατραβηγµένο.
Στα τηλεγραφήµατα των πρεσβευτών υπάρχουν κοινοτοπίες µε σοβαροφάνεια. Παρ’ όλα αυτά, αρκετοί τα πήραν τοις µετρητοίς. υπήρξε ακόµη και επίσηµη ανακοίνωση της Ν.∆. για τις αναφορές στον Πάγκαλο και στα Σκόπια. Λες και χρειaζόταν να σπάσουν οι κώδικες της αµερικανικής κρυπτογραφίας για να πληροφορηθεί κανείς τις πολιτικές απόψεις του σηµερινού αντιπροέδρου στο συγκεκριµένο θέµα. υπάρχει και µια πλευρά σε αυτό το υλικό της παραδιπλωµατίας την οποία έθιξε στη Βουλή ο ∆ηµήτρης Αβραµόπουλος. Γιατί πρέπει να λένε την αλήθεια; Γιατί πρέπει να θεωρήσουµε ότι όσα αποδίδουν στους έλληνες συνοµιλητές τους, ελέχθησαν έτσι ακριβώς; Γιατί νοµιµοποιούµε τον οποιονδήποτε ξένο διπλωµάτη να τυλίγει σε µια κόλλα χαρτί οποιονδήποτε έλληνα πολιτικό; Και γιατί σε ορισµένες περιπτώσεις όσα ελέχθησαν να µην είναι απλώς κουβέντες στο πόδι; Για το περιεχόµενο µιλάµε. Οτι πολιτικοί και έτεροι Καππαδόκες, λιγώνονται εξοµολογούµενοι στην Πρεσβεία δεν θα το µάθουµε τώρα. Αλλά ότι υπάρχουν επαφές ελλήνων πολιτικών µε αµερικανούς και λοιπούς διπλωµάτες δεν είναι µεµπτό – αντίθετα είναι αναγκαίο. Συνεπώς, δίνοντας διαστάσεις που δεν έχουν σε αυτά τα – διόλου αποκαλυπτικά – «ντοκουµέντα», υπερτιµούµε τους συντάκτες τους. Για τους οποίους ο Νάσερ έλεγε: «Η ιδιοφυΐα των αµερικανών διπλωµατών συνίσταται στο ότι δεν κάνουν χοντροκοµµένες ανόητες κινήσεις, αλλά πολύπλοκες ανόητες κινήσεις, που µας κάνουν να αναρωτιόµαστε µήπως αυτοί ξέρουν κάτι που εµείς δεν ξέρουµε».
Ημ/νία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»