Του Τάκη Θεοδωρόπουλου, Εφημερίδα Καθημερινή
Στα ωραία εκείνα χρόνια της πλουτοκώσταινας, η άδεια οπλοφορίας ήταν απαραίτητο αξεσουάρ της κοινωνικής καταξίωσης στο «πρώτο τραπέζι πίστα». Ακόμη και αν δεν ήταν τόσο κραυγαλέο όσο τα ζουμιά της αστακομακαρονάδας που γυάλιζαν στο σαγόνι, τη σαμπάνια από το βρωμοχώρι των παιδικών σου χρόνων, τα χιλιάδες κυβικά που μούγκριζαν ανηφορίζοντας για το νεόκτιστο με την πισίνα, ή είδος πρώτης ανάγκης όπως η σάουνα της ελληνικής παράδοσης, είχε πάντως την αξία του. Αξία, θα τολμούσα να πω, μεγαλύτερη από το πανεπιστημιακό δίπλωμα της Νομικής. Τα πανεπιστήμια της χώρας μοιράζουν κάθε χρόνο μερικές εκατοντάδες τέτοιες περγαμηνές. Περγαμηνή οπλοφορίας όμως μόνον οι επίλεκτοι μπορούσαν να αποκτήσουν.
Δεν χρειαζόταν καν να την επιδείξεις. Αρκεί να άφηνες να εννοηθεί, σε ύφος εξομολόγησης ότι αναγκάστηκες και εσύ να κάνεις αίτηση γιατί δεν πήγαινε άλλο. Ήσουν πλέον τόσο αναγνωρίσιμος, και τόσο επιτυχημένος, κατά συνέπεια είχες τόσους εχθρούς που επιβουλεύονταν την ζωή σου ώστε να είσαι αναγκασμένος να κουβαλάς κι αυτό το πραγματάκι μέσα στο σακάκι. Αν μάλιστα φρόντιζες να το γαρνίρεις και με κάναν δυο σωματοφύλακες, τότε δεν σε έπιανε τίποτε. Μόλις αντιλαμβάνονταν το μυαλό πήγαινε στις ειδούς του Μαρτίου και τον Καίσαρα. Διότι αν ο Καίσαρ δεν είχε σεβαστεί το νόμο που απαγόρευε την οπλοφορία στη Σύγκλητο και οπλοφορούσε την ημέρα εκείνη ενδέχεται η ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατ επέκταση δε και του δυτικού πολιτισμού, να είχε πάρει άλλο δρόμο. Και δόξα το θεό η πλουτοκώσταινα ήταν γεμάτη από Καίσαρες και Καισαρικούς που ήδη είχαν κάνει την «μπάζα» τους συμπεριφέρονταν σαν να κρατούν στα χέρια τους τις τύχες του κόσμου.
Οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής δεν έκρυψαν ποτέ ότι αντιμετωπίζουν το Κοινοβούλιο ως νυχτερινό κέντρο όπου όσο περισσότερο θόρυβο παράγεις, τόσο κύρος εισπράττεις. Έχοντας μαθητεύσει στο κοινωνικό περιθώριο, εκεί που δεν χρειάζεσαι άδεια για να οπλοφορείς, απλώς οπλοφορείς, τώρα που ορισμένοι συμπολίτες μας, εν τη «σοφία» τους, τους καταδίωξαν με την ψήφο τους θεωρούν ότι δικαιούνται τα προνόμια του «πρώτο τραπέζι πίστα». Εξάλλου γι΄ αυτό εξελέγησαν, για να αποδείξουν ότι το κοινοβούλιο είναι κάτι ανάμεσα σε πορνείο και σκυλάδικο. Και μέχρι στιγμής, δυστυχώς για το Κοινοβούλιο και τη δημοκρατία, τα πάνε μια χαρά.
Το παράδοξο δεν είναι αυτό. Το παράδοξο είναι ότι ένα ζήτημα το οποίο η δημοκρατία έχει λύσει από αρχαιοτάτων χρόνων που λένε, γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης στο κοινοβούλιο της καθ΄ ημάς Ανατολής. Οι Αθηναίοι οπλίτες μια φορά εμφανίστηκαν εν όπλοις στην Εκκλησία, όταν οι Τριάκοντα τύραννοι αποφάσισαν να καταλύσουν τη δημοκρατία. Δεν ξέρω καν αν οι Ιακωβίνοι στη περίοδο της Τρομοκρατίας εμφανίζονταν ένοπλοι στην Εθνοσυνέλευση, ακόμη και όταν όλη η υπόλοιπη Ευρώπη είχε κηρύξει τον πόλεμο στη Γαλλία της Επανάστασης.
Στα μέρη μας, αντιθέτως, έβαλαν λέει ανιχνευτή μετάλλων στην είσοδο, πλην όμως οι αστυνομικοί δεν δικαιούνται να κάνουν σωματικό έλεγχο σε βουλευτές – θυμάστε επεισόδια στο αεροδρόμιο με επίλεκτους της Δημοκρατίας μας που δεν δέχονταν έλεγχο. Ο δε πρόεδρος της Βουλής ανακοίνωσε πως τα ονόματα όσων αρνούνται να αφοπλιστούν θα δημοσιεύονται στο τέλος κάθε μήνα για να παραδίδονται στη χλεύη των ψηφοφόρων. Και μελά θα τους χειροκροτούν στην περιφέρειά τους γιατί «αυτοί δεν μασάνε».
Έχει και η υποκρισία τα όριά της, θα μου πείτε. Το μέλλον θα δείξει, αλλά προς το παρόν η μεγάλη προσφορά της καθ΄ ημάς Ανατολής στην ιστορία του πολιτισμού είναι η εν τοις πράγμασι απόδειξη πως η υποκρισία δεν έχει κανένα απολύτως όριο όταν είναι δημοκρατικά μοιρασμένη.
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη 23 Μαίου 2013
«Η ανάρτηση των άρθρων με ιδιαίτερο ενδιαφέρον δεν σημαίνει και απόλυτη ταύτιση με το περιεχόμενο των ιδεών του αρθρογράφου. Τα άρθρα αξιολογούνται ως ενδιαφέροντα για προβληματισμό.»